‘Niet op Doe Maar lijken, dat werkt niet’

Na tien jaar kwam Luie Hond vorige week binnen in de hitlijsten met Poes in de Playboy met een superclip op tv....

Luie Hond begrijpt het wel. Maar leuk is anders. Doe Maar. Altijd maar weer Doe Maar. Inderdaad, Luie Hond maakt reggae. En zingt in het Nederlands. Als je dat doet in een land dat dik twintig jaar geleden totaal werd lamgelegd door een Nederlandstalige reggaeband genaamd Doe Maar, dan kun je er op wachten: ‘Luie Hond, de nieuwe Doe Maar.’ Of ook mooi gevonden: ‘De zonen van Doe Maar.’

Drummer Andries van Wieren: ‘Luister nu nog eens naar Doe Maar. Luister dan naar ons. Ik vind niet dat we op elkaar lijken. Maar misschien komt dat omdat ik er middenin zit. Vroeger was ik nogal van de heavy metal. Ik hoorde dus verschil tussen speed metal en death metal. Mijn vader niet, die vond het gewoon teringherrie. Goed, als je naar ons luistert zoals mijn vader naar heavy metal, dan klinken wij misschien wel als Doe Maar.’

Wie vorige week de afstandbediening even langs clipzender TMF liet gaan, moet het zijn opgevallen. De superclip van de week: Poes in de Playboy, nu hard op weg een hit te worden. Sprekend Doe Maar. Alweer een comeback, na Ahoy’ en Watje? Nee dus. Luie Hond.

Zanger Joris Mous: ‘We waren er in het begin erg mee bezig. Wilden tegengas geven, keihard proberen níet op Doe Maar te lijken. Dat werkt niet. Je moet klinken zoals je je voelt, en we zijn nu wie we zijn, klaar. Lijkt het op Doe Maar? Prima.’ Dus zingt Mous vanaf nu zonder schaamte, gewoon zoals Henny Vrienten dat deed. En heeft een nummer op de vandaag verschenen cd Met Liefde doodleuk een titel als Heroïnewiet (nederwiedewiedewiet?) of Vrouw als jij (wat moet ik met een meisje zoals jij?). Beschouw het maar als knipogen, naar een glorieus Nederlands reggaeverleden. ‘Als we dan toch iets van Doe Maar moeten hebben’, zegt drummer Van Wieren, ‘doe ons dan maar wat van hun populariteit’.

Die komt niet vanzelf natuurlijk, dat weet Luie Hond ook wel, en al doet de naam anders vermoeden, er wordt doorgewerkt. Al tien jaar speelt de band onvermoeibaar in het clubcircuit, met de reputatie: altijd feest. Twee jaar lang is gewerkt aan die perfecte plaat die er toch eens moest komen: een album met ‘mooie liedjes’. Want daar houdt Joris Mous van. ‘Het is maar waar je mee opgegroeid bent. Ik luister veel naar jaren zeventig muziek. Hou erg van country, van mooi bezongen kommer en kwel. En van de crooner-reggae van Gregory Isaacs.’ Verwacht van Mous geen oorlog en vrede, schuld of boete. ‘Ik hou het klein. Mijn teksten gaan over de binnenwereld. Daar gebeurt ook van alles. Ik schrijf het op in spreektaal. Want ik heb niets met gedragen metaforen. Ik hoor weleens teksten over ‘‘het silhouet van jouw bestaan’’ en dan denk ik: huh? Waar heb jij het nou over?’

Mous heeft bijvoorbeeld meer met ‘ludduvudu’: ‘Mijn hart is gebroken, dat komt niet door het roken en ook niet door de drank, maar door een vrouw als jij.’ (Vrouw als jij.) En met humor, luie hondenstijl: ‘Ik snuffel, ik lik, ik grom en bijt, ik doe het goed, ik neem de tijd. Maar ik kwam via de achterdeur en zo raak je mij ook weer kwijt.’ (Nummertje.) Geile geintjes, maar dan wel gedragen door een serieus bandgeluid. Van Wieren: ‘Onze muziek is ouderwets gelaagd. Met rijke arrangementen, vol kopertjes en klarinetten. We zitten echt met jazzoortjes in de studio.’ Mous: ‘We maken degelijke popmuziek. Jawel, waar hoor je het nog? We deden pas opnamen voor Top of the Pops. Het publiek schrok zich dood: wauw, een echte live band. Zijn ze helemaal niet meer gewend. Het is toch een en al rapper op tv? Maak een liedje op een kale beat en je krijgt een eigen programma.’

Toch heeft die nederhop, overgewaardeerd of niet, de jonge luisteraar wel weer warm gemaakt voor Nederlandstalig. En komt Luie Hond na tien jaar zware handarbeid ineens binnen in de hitlijsten en met een clip op tv. Waarin overigens, niet onhandig, de jongens van de Jeugd van Tegenwoordig voorbij komen lopen. ‘Noem het handig’, zegt Van Wieren, ‘maar het werkt. Ik loop laatst door prachtig Dokkum, komen er acht jongens op me af: hé, een celebrity. Tv is belangrijk.’ En dat had Luie Hond eerst eigenlijk niet zo door. ‘We zijn een beetje van de wereld. We komen uit Noord-Friesland. De meesten van ons hébben niet eens een tv’, zegt Van Wieren. ‘Ik werk in een hok in de wei. Op mijn deur zit geen bel. Kijk ik uit mijn raam, dan zie ik schapen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden