Niet harmonieus, wel erg spannend

Reportage..

Utrecht Als ‘Kyteman’ Colin Benders ons vorig jaar iets heeft geleerd, dan is het dat de cross-over in de muziek eerder norm zou moeten zijn dan experiment. Benders mixte in zijn hiphoporkest New Orleans-hoempa en jazz met klassiek en hiphop, en bereikte daarin zo’n perfectie dat niemand eigenlijk doorhad dát er gemixt werd. De fusie was organisch – wat je hoorde was gewoon muziek, en wel heel goede.

Een verdienste van het cross-overfestival Cross-linx, donderdag en vrijdag gehouden in Utrecht en Eindhoven, was Benders’ orkest natuurlijk niet. Maar wie weet heeft Cross-linx iets bijgedragen aan een voedingsbodem. Het festival organiseert al tien jaar buurtfeestjes voor pop en klassiek, laat nederpop van Bauer en Spinvis samengaan met Metropole Orkest, legt Eels naast het Holland Baroque Orchestra, zoekt inspiratie van Afrika tot Noorwegen.

Met de uitnodiging van Benders voor de jubileumuitgave van Cross-linx bijt de slang mooi in de eigen staart. Kyteman trad in Vredenburg aan in een krankzinnige combinatie: met de dwarse gitaarvernieuwer Gary Lucas (ex-Captain Beefheart), het uit oud ijzer opgebouwde Beukorkest, luitspeler Josef van Wissem, straatmuziekband Crappy Dogs, een strijkerstrio en als kers op de taart de ontwapenend gestoorde stemkunstenaar Jaap Blonk.

Geoefend was er vast, maar er was nauwelijks iets van te merken. Het ‘concert’ begon als jam rond de ranzige slidegitaar van Lucas – wie wat in te brengen had, die riep maar. Dus brabbelde, brulde en spetterde Blonk er fantasietaal onder, bracht Benders mistige trompetlijnen in en strooide DJ DNA van het Beukorkest met beats en gesampelde dialoogjes uit het rijke Nederlandse speelfilmrepertoire.

Harmonieus werd het niet, razend spannend wel. De improvisaties trokken door dromenland; langs blues en Mississippi, van de Sahara naar de carnavalstent in Kielegat. Bestemming onbekend, maar je stond er op je tenen naar te kijken en vroeg je af waarom niet meer live muziek zo boeiend kan zijn. Bij een meer gerepeteerd liedje ‘voor alle mensen die op boten wonen’ ontstond al iets van een eigen orkestgeluid; sleazy maar poëtisch, met de lyrische trompet van Benders en kwelende strijkers als vlaggen op de modderschuit.

Het optreden van het Britse Tindersticks, dat gold als publiekstrekker voor het festival, was na dit Beukorkest als een rustiek bankstel in een overhoop gehaald kinderdagverblijf. Statig en rustgevend, maar in het licht van het voorafgaande zo voorspelbaar. Vrolijke gedachte daarbij: iedere band die langer dan tien jaar exact dezelfde muziek maakt, zou verplicht eens moeten jammen met een krankjorume stemkunstenaar en een orkestleider met een dubbele megafoonmuts.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden