Nick & Simon in Gelredome: daar had meer in gezeten

Het publiek heeft er zin in zaterdagavond. De rode kleding en attributen waarmee stelletjes, gezinnen en personeelsverenigingen zich hebben uitgedost, verraden al in de trein hun bestemming: Symphonica In Rosso met Nick & Simon.

Gijsbert Kamer
Nick & Simon in de Gelredom tijdens Symphonica in Rosso Beeld anp
Nick & Simon in de Gelredom tijdens Symphonica in RossoBeeld anp

De kleur rood - in 2006 gekoppeld aan de hit Rood van Marco Borsato die in dat jaar met het inmiddels jaarlijkse evenement begon - is ook nu dominant in een afgeladen Gelredome in Arnhem.

De keuze voor Nick & Simon is riskant. Het duo ontbeert het draagvlak van Marco Borsato en ook het talent om grote mensenmassa's naar zijn hand te zetten, zoals Paul de Leeuw dat kan.

Populair
Natuurlijk, ze zijn populair op feesten, kermissen en partijen en ja, ze verkopen veel platen waarvan de laatste, Fier, vorige week nog met een (publieks)Edison werd bekroond. Maar is dat genoeg voor ruim tweeënhalf uur spektakel, voor 30 duizend man publiek?

Nee, blijkt al snel tijdens de eerste voorstelling. Het publiek lijkt naarmate de avond vordert meer met elkaar bezig dan met wat er op het podium gebeurt. Prachtig decor trouwens, hi-tech en toch warm, met grote beeldschermen zodat voor de kijkers links Simon Keizer goed te zien is, terwijl rechts Nick Schilder door de camera's wordt gevolgd.

Die houdt bijna de hele avond zijn onhoorbare rode akoestische gitaar om de nek, alsof hij het muzikale geweld van het veertigkoppige orkest van Guido van Dieteren nog kan aanvullen. Dat orkest doet eigenlijk niet veel meer dan de toch al behoorlijk volgestopte plaatarrangementen iets meer bombast geven.

Kijk Omhoog
Nick & Simon beginnen de avond met een oude hit, Kijk Omhoog (2007). Een liedje dat exemplarisch blijkt voor het gespeelde eigen repertoire. Midtempo, makkelijk om in mee te gaan, maar ook niet echt een liedje dat loskomt. Raar eigenlijk, een zangduo dat zo weinig echt samen zingt: Nick begint, waarna Simon een cou-pletje zingt, of andersom. De stemmen kennen te weinig contrast om de spanning vast te houden.

Gasten zoals de door het duo in The Voice Of Holland gecoachte Pearl Jozefzoon en de 3JS brengen afwisseling. Het met de 3JS gezongen Wiegelied levert een eerste uitgelaten moment op. Er gebeurt pas echt iets als Acda & de Munnik opkomen. Paul de Munnik zingt met Simon Kijk Me Na, waarna Thomas Acda met Nick Sterker Nu Dan Ooit speelt. Het ene tweetal blijkt het andere te kunnen aanvullen.

Hoogtepunt
Een intiem hoogtepunt komt van Simon, die solo knap Vaderdag zingt: dan gebeurt er iets bijzonders. Maar het is te weinig. In bijvoorbeeld The Voice Of Holland geeft het duo blijk van een grote kennis van en liefde voor de technische kant van het muzikantschap. Maar het gevoel dat ze muzikaal tot meer in staat zijn, dringt zich op en wordt echt schrijnend in hun Amerika-blok.

Wie hun laatste cd kent, weet dat ze een goed oor hebben voor originele Amerikaanse songs en die mooi kunnen zingen. Wat jammer dat dan wordt gekozen voor drie overbekende liedjes, waaronder Hotel California.

Een avond lang heb je het gevoel dat er bij Nick & Simon meer in moet zitten, of dat ze misschien echt een maatje te klein zijn. Waar Marco Borsato de Gelredome met zijn stem in vervoering kan brengen, hebben Nick & Simon moeite de uiterste hoeken te bereiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden