AlbumrecensieCarnage

Nick Cave laat op Carnage zijn stem als vanouds briesen, wanhopen en intimideren ★★★★☆

null Beeld RV
Beeld RV

In zijn nieuwsbrief The Red Hand Files had Nick Cave het al aangekondigd: de uitverkochte tournee met zijn Bad Seeds kon door corona niet doorgaan, dus ging hij met violist en vaste waarde van de band Warren Ellis de studio in voor het maken van een plaat die hij zelf omschrijft als ‘brutal but very beautiful’.

Maar dat Carnage vanaf donderdagmiddag ineens op alle streamingplatforms valt te beluisteren, is toch een verrassing. Een beperkt aantal journalisten kreeg het album een dag eerder in de mailbox.

Luister hier het album op Spotify.

De eerste indruk is dat van een fraai, weerbarstig album dat net als het in 2019 met de Bad Seeds gemaakte Ghosteen het resultaat lijkt van improviseren en zoeken naar nieuwe songsstructuren.

Maar Carnage lijkt minder uitgedacht. Afgeronde liedjes, daar doen Cave en Ellis niet aan. Elektronica, strijkers, pulserende drumcomputers, piano en zangpartijen die soms tot koorgrootte worden uitvergroot, ontdoen Carnage van de soberte die Caves recente albums kenmerken. En Cave laat zijn stem briesen, wanhopen en intimideren zoals we hem dat lang niet meer hebben horen doen.

Daar heeft hij op Carnage (‘Bloedbad’) alle reden toe, want zijn teksten laten een dolende ziel horen. Alleen achtergebleven wachtend op genade van de Hand of God, zoals het openingsnummer heet. De eerste regels: ‘There are some people trying to find out who/ There are some people trying to find out why/ There are some people that aren’t trying to find anything/ But that kingdom in the sky’.

Dat ‘kingdom in the sky’ keert in diverse nummers terug. Veel goeds heeft het niet in petto, lijkt het. Caves teksten zitten vol hallucinerende beelden en bijbelse referenties die je niet snel loslaten. ‘I am a Botticelli Venus with a penis’, declameert hij in White Elephant. Boeken van Flannery O’Connor en beelden van een tapdansende Fred Astaire worden even makkelijk opgeroepen met muziek die meer dreigt dan troost.

Warren Ellis en Nick Cave. Beeld
Warren Ellis en Nick Cave.

En een enkele keer irriteert die muziek zelfs. Je schrikt je een ongeluk als Cave en Ellis in koorzang halverwege White Elephant met een inhaakmomentje het ‘kingdom in the sky’ aankondigen, dan springt het glazuur echt even van de tanden. Komisch bedoeld of ernst? Je weet bij Cave vaker niet zeker wat de intenties zijn. Dat maakt zijn werk ook na meer dan veertig jaar altijd weer interessant.

Carnage is ondanks enkele mindere momenten en soms rommelige, overdadige arrangementen, toch weer een indrukwekkende toevoeging aan Caves imposante oeuvre. Hij besluit met de woorden ‘what doesn’t kill you just makes you crazier’. Daarin lijkt hij te berusten wanneer we hem met stemmige pianonoten horen meeneuriën. Wij weten het nog niet zo zeker met dat ‘kingdom in the sky’ van hem, en zetten het album nog een keer op.

Nick Cave & Warren Ellis

Carnage

Pop

★★★★☆

Goliath Records / V2

(cd / vinyl verschijnt 28/5)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden