Signalementen

Net verschenen titels: Adam Kay, Halil Gür en Herman Stevens

Genante momenten in de gezondheidszorg bij Adam Kay, wervelende gedichten van Halil Gür, sterke auteurs van het vrouwelijk geslacht en andere net verschenen titels.

Michelle van Roost & Manon van Eijsden

Wat te eten in tijden van voedselverwarring, als je ook nog kleine wezens moet voeden met verstandige kost? Je kunt jezelf misschien wijsmaken dat een selde­rijstengel even lekker is als een koekje, een 5-jarige trapt daar niet in. Wegwijs in de voedingsjungle, van levensmiddelentechnoloog Michelle van Roost en voedingskundige Manon van Eijsden is niet het eerste ‘wat moet ik mijn kinderen te eten geven’-boek, maar het springt er met al z’n praktische tips en nuchterheid wel uit. Met de ondertitel ‘gewoon gezonde voeding voor kinderen van 0 tot 9’ zou je het de Rotterdammer onder de eetboeken kunnen noemen. Antwoorden op vragen als: hoe houd je het gezellig aan tafel, is de ene suiker gezonder dan de andere (‘nee’), en hoeveel moet mijn kind drinken.

Michelle van Roost & Manon van Eijsden; Kosmos; € 20

Halil Gür

In 1984 debuteerde Halil Gür (Gaziantep, 1951) met de verhalenbundel Gekke Mustafa, waarvoor hij de E. du Perronprijs kreeg. In zijn nieuwe dichtbundel Derwisj ben ik, dansende derwisj, geïllustreerd door Gijs Kast met een aantal soefiemeesters die zich aan de werveldans overgeven, vraagt hij de lezer zich open te stellen: ‘Mensen sluiten de celdeuren van hun digitale muren,/ maar opgesloten in een cocon van/ zelfgenoegzaamheid,/ waar nooit meer een vlinder uit komen kan,/ kennen ze de wereld daarbuiten niet meer.// Levende mensen zijn sneller en warmer/ dan het snelste glasvezelweb.’

Halil Gür; De Muze; € 19,95

Simon(e) van Saarloos

Een anti-hype boek, meldt het achterplat over Enz., het verslag van Simon(e) van Saarloos (1990), die in 2016 het veelbesproken Wilders-proces volgde. Grote verhalen en theorieën leiden maar af, reden waarom Van Saarloos liever bijzaken in het licht zet. Al snel herkent ze andere journalisten van kranten en tv, en door die vertrouwdheid ontstaat er ruimte voor de details. ‘Wanneer je niet hoeft te vrezen dat je zult verdwalen, wordt verdwalen ineens een gewenste mogelijkheid. Iets weten opent de ruimte rondom wat geweten is.’ Als het proces van start gaat, voelt haar lichaam gereed. ‘Dit moet het dus zijn’, zegt ze tegen zichzelf.

Simon(e) van Saarloos; Atlas Contact; € 21,99

Adam Kay

Lachende artsen aan de lunch om al die malle klachten van hun patiënten: jeukende tanden, pijn in de arm tijdens het urineren, dat werk. Dan vertelt een arts over iemand met een aan één kant zwetend gezicht. Vond hij onzin, maar gelach van zijn collega’s blijft uit. De anderen weten: syndroom van Horner, dus mogelijk een longtumor. Genante momenten te over in Dit doet even pijn van de voormalig arts Adam Kay, die nu zijn geld verdient als cabaretier. De Brit laat de gezondheidszorg van binnenuit zien, met een scherp oog voor gruwelijke details. Verloskundigen hebben geen smartphones bij zich, omdat die in ‘een tsunami van bloed’ ­plegen te verdrinken.

Adam Kay; Prometheus; € 18,99

Jurryt van de Vooren

Dat de Olympische Spelen in 1928 in Amsterdam plaatsvonden, weet ieder kind. Maar welk verhaal zit er achter? Sporthistoricus Jurryt van de Vooren schreef het op. Tien jaar eerder deed Parool-journalist Paul Arnoldussen dat ook, dus de ondertitel ‘het onbekende verhaal van de Nederlandse Olympische Spelen’ is wat overdreven. Maar smakelijk is Amsterdam 1928 wel. Van de Vooren verhaalt over de weigering van koningin Wilhelmina om de Spelen te openen (boos op het Internationaal Olympisch Comité) en de rel over ‘de Olympische film’, die uitbrak toen het NOC de beeldrechten aan Italianen bleek te hebben verpatst.

Jurryt van de Vooren; Balans; € 19,99

Herman Stevens

Ook dit jaar ging de Libris Literatuur Prijs niet naar een vrouw, maar in het juryrapport stond gelukkig niks over ‘lichtgewicht vrouwelijke wissewasjes’ die de juryleden onder ogen waren gekomen, zoals in 2006, toen, net als dit jaar, slechts één vrouw de shortlist had gehaald. De meerderheid van het leespubliek bestaat uit vrouwen maar toch, schrijft Herman Stevens in Het sterke geslacht, ‘kijken we nog steeds naar de literatuur alsof het een land is waarin alleen mannen wonen. Vrouwen zijn maar te gast.’ Volgens Stevens is schrijven een ‘stereotiep vrouwelijke bezigheid’. Hij bespreekt het werk van onder anderen Margriet de Moor, Doeschka Meijsing en Maria Stahlie.

Herman Stevens; Prometheus; € 19,99
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.