Neo Rauch, Van der Laan en Woe en The Post

De nieuwe oogst

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De Volkskrant-specialisten kiezen hun favorieten, van schilder Neo Rauch in Zwolle, tot een fijne krantenfilm.

Neo Rauch: Leider, 1999

1 Beeldende kunst

Neo Rauch. Museum de Fundatie, Zwolle. t/m 3 juni.

Museum de Fundatie weidt, met maar liefst 65 schilderijen, een overzichtstentoonstelling aan de in 1960 in Leipzig geboren schilder Neo Rauch. Er kleeft een rijke geschiedenis aan het gebied rond Leipzig: land van het classicisme, met klinkende namen als Goethe, Mendelssohn en Bach. Maar ook: twee wereldoorlogen en veertig jaar DDR. Rauch penseelt deze onzekere wereld met trefzekere toets. Het overzicht in Zwolle zit door de strikte chronologie wat conventioneel in zijn vel, maar het totaalbeeld wordt daardoor wel duidelijk: dit is een oeuvre dat begint met een optimistisch jargon, ontleend aan stripverhalen en reclameplaatjes, en (voorlopig) eindigt met beeltenissen van een maatschappij die in ontbinding is.

Rutger Pontzen

2 Cabaret 

Pesetas door Van der Laan en Woe. Tournee t/m 19 mei.

Pesetas is een verbluffende show waarmee cabaretiers Van der Laan en Woe (bekend van tvprogramma De Kwis) zichzelf overtreffen. Met behulp van subliem uitgevoerde videotechnieken op vier prominente schermen, komen Van der Laan en Woe soms in wel tien gedaanten tegelijk tot ons. Dit technische vernuft wordt ingezet voor een inhoudelijk sterk verhaal over de verraderlijkheid van nostalgie. Van der Laan en Woe pluizen het onderwerp in oergeestige scènes en liedjes uit.

Joris Henquet

3 Opera 

Siroe, re di Persia door de Nederlandse Reisopera. Tournee t/m 24 februari.

De personages in de opera Siroe, re di Persia zijn vrijwel allemaal even dom bezig. Hun handelingen worden gestuurd door wraakzucht, eerzucht, vergeefse liefde en paranoia. Voor het verhaal hoef je niet te gaan. Wel voor de enscenering en vooral voor de muziek, geschreven door Johann Adolph Hasse. Hij voegt aan de hoogoplopende emoties rake noten en vocale hoogstandjes toe.

Frits van der Waa

4 Dans 

I can see myself through your eyes door Cecilia Moisio en Ineke Vandoorn. Tournee.

Wat doet kritiek met podiumkunstenaars? Daarover gaat I can see myself through your eyes, van danseres Cecilia Moisio en zangeres Ineke Vandoorn. Moisio en Vandoorn hebben het thema sterk vormgegeven: openhartig, met humor en veel afwisseling. Beiden combineren stem en beweging, beiden excelleren in het eigen domein.

Mirjam van der Linden

5 Theater 

Niemand wacht op je door Matzer Theaterproducties. Tournee t/m 31 maart.

Toneelschrijfster Lot Vekemans schreef drie korte monologen voor actrice José Kuijpers. Aan het woord zijn achtereenvolgens een bejaarde vrouw, een politica die haar vertrek uit de politiek aankondigt en een actrice op zoek naar haar rol in de wereld. Regisseur Madeleine Matzer maakte er een compacte voorstelling van die in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen langs raadszalen door Nederland reist. Niemand wacht op je is een pleidooi voor zachtaardigheid, en alleen daarom al te prijzen.

Vincent Kouters

Lees ook

Hoewel de naam Lot Vekemans niet iedereen iets zegt, is zij internationaal de meest gespeelde Nederlandse toneelauteur. De Volkskrant vroeg haar hoe dat toch komt.

6 Film

The Post. Regie Steven Spielberg.

The Post is een fijne krantenfilm: alle vertrouwde genre-ingrediënten zitten erin, van voortrazende drukpersen tot journalisten die fervent zitten te tikken aan slordige bureaus. Het is 1971 en de Washington Post heeft de Pentagon Papers in hadden gekregen, waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid over de Vietnamoorlog al jaren stelselmatig haar burgers voorliegt. De spanning loopt hoog op. Want welke risico's loopt een krant die openlijk de confrontatie met de zittende macht aangaat? En wat doe je als krantenmaker, wanneer je door het openbaren van geheime informatie in de gevangenis kunt belanden?

Kevin Toma


The Post: een film die 'alleen in 2017 kon worden gemaakt'

Steven Spielberg kon niet wáchten om The Post te maken. De film gaat over presidenten die de waarheid maar vervelend vinden, maar ook over een vrouw in een mannenwereld. En wat voor een vrouw.

Wat wil Neo Rauch?
Neo Rauch geldt als een groot schilder. Eerder kreeg hij veel kritiek op zijn realistische stijl. De Volkskrant toog naar zijn atelier in Leipzig en vroeg hem naar de betekenis van zijn werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.