Neil Young in de Ziggo Dome

Neil Young rockt in de Ziggo Dome heerlijk, als een fijne kroegband – gelukkig een erg goede ★★★★☆

Neil Young wilde in de Ziggo Dome lekker spelen, plezier hebben en heerlijk rocken. En dat lukte, op een avond met veel klassiek materiaal op het menu.

Neil Young, samen met zijn band Promise of the Real, in de Ziggo Dome in Amsterdam. Beeld Ben Houdijk

Er waren veel dingen mooi aan het concert dat Neil Young woensdag gaf in de volle Amsterdamse Ziggo Dome. Neem alleen al die doorleefde Gibson-gitaar van hem, met kale plekken waar de zwarte verf letterlijk is afgespeeld en een bijna versleten slagplaat. Misschien mogen we het moment nog meemaken waarop de onverwoestbare Canadees (73) een gat in die dikke metalen slagplaat speelt.

Neil Young verslijt ook begeleidingsbands. Crazy Horse lijkt afgehaakt (in elk geval als tourband). De Stray Gators zijn bijna allemaal dood. Rocken doet hij alweer een aantal jaren met Promise of the Real, de band van Lukas Nelson, zoon van Willie.

Hij maakte albums met ze (twee studioplaten, een filmsoundtrack en een live-album sinds 2015), maar die laten ‘Neil & The Real’ tijdens deze tournee volledig links liggen.

Neil Young + Promise Of the Real

10/7, Ziggo Dome, Amsterdam

Fans van de Young-canon konden dus gerust zijn: er stond uitsluitend oud, vaak klassiek materiaal op het menu. Het jongste lied in de Ziggo Dome was Throw Your Hatred Down uit 1995, destijds opgenomen met Pearl Jam als het Promise of  the Real van toen: jongere, gelijkgestemde bewonderaars die hun idool mochten begeleiden op plaat en podium.

Met drie stukken van de harde rockplaat Ragged Glory (1990), Mansion On The Hill voorop, maakte Young in de opening prachtig duidelijk waar hij nu staat: hij wil lekker spelen, plezier hebben, heerlijk rocken, niet meer zo trommelvliesdoorborend hard en energiek als vroeger, maar eerder als een fijne kroegband – en gelukkig een erg goede.

Ook prachtig: die hardhouten motoriek, uit duizenden herkenbaar en nog precies als vroeger, want een knoestige verschijning was hij als jongeling al. Niemand beweegt als Neil Young, die stram wiegend met zijn gitaar de muziek cadans geeft. Richting het einde werd het zelfs heel even zo intimiderend en fysiek als vroeger, in de monolithische rockhompen Fuckin’ Up (1990) en Hey Hey, My My (1979).

Doorgewinterde kenners konden mopperen dat Young in Amsterdam (anders dan in Berlijn en Antwerpen) geen echte verrassing uit zijn repertoire opdiepte, maar daar zaten alleen de setlistvorsers mee. De meeste anderen wachtten, toen het op de bühne crescendo ging, op uitvoeringen van pakweg Rockin’ in the Free World en Like a Hurricane. Die kregen ze, zo dampend opgediend als gehoopt.

Eerder op de avond was ook de ándere Neil Young even langsgekomen: de troubadour met de akoestische gitaar en de gebeugelde mondharmonica. Hij schonk ons Heart of Gold en Old Man (1972), al kon hij van dat laatste liedje de hoge noten in het refrein niet meer halen. ‘Old man, look at my life, I’m a lot like you.’

Dat moment was echt heel erg prachtig, gelooft u dat maar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden