'NEDERLANDERS ZIJN IETS TE SNEL TEVREDEN'

Regisseur en choreograaf Barrie Stevens - tevens docent op een musicalopleiding - speelt in Fame de rol van docent op een school voor zang, dans en drama....

I'm gonna live forever

I'm gonna learn how to fly

High

I feel it coming together

People will see me and cry

(Fame)

Het Stadttheater Emmerich, net over de grens bij Zevenaar, is dicht. Erbranden geen lichten in de foyer, de deuren zijn op slot, de parkeerplaatsis leeg. Toch is het theater op deze donderdagmiddag 2 maart volop ingebruik. Hier repeteert de cast van de musical Fame, die over minder daneen week in première zal gaan. Het theater is afgehuurd door de Duitseproducent Arena, die een Engelse cast, een Tsjechisch orkest en een bekendeNederlander van Engelse afkomst bij elkaar heeft gebracht om de musical indrieënhalve week in elkaar te timmeren. De cast is al een paar wekenbezig, Barrie Stevens is gisteren gearriveerd.

De choreograaf/regisseur heeft de zaal van het Stadttheater voor zichalleen. De rest van de cast staat op het toneel een groepsscène terepeteren. Gisteren was er niets te doen voor hem, vandaag kan Stevensgelukkig in een paar kleine scènes meedoen. Voor het eerst in 15 jaarspeelt hij zelf weer in een musical. Hij was blij met de uitnodiging. Eencadeau na al die jaren zelf regisseren. Maar nu voelt hij zich vooralverloren. 'Ik ben er gisteren zo, boem, ingegooid. Het is nu vooraloverleven. Ik tel mee bij het maken van dit product, maar ook weer niet.'

In Fame speelt Barrie Stevens - die grote bekendheid kreeg als jurylidvan de Soundmixshow - de rol, 'een heel klein rolletje hoor', van Mr Myers,docent drama aan de Manhattan High School for Performing Arts in New York(gemodelleerd naar de La Guardia High School). Hij geeft les aan jongetalentvolle mensen die ervan dromen beroemd te worden. Stevens heeft ermaar weinig inlevingsvermogen voor nodig: zelf is hij docent aan de FontysDansacademie in Tilburg. Hij leidt er de musicalafdeling, geeft dramalessenen regisseert de eindexamenproducties van de leerlingen.

Fame begon in 1980 als film van Alan Parker, die twee Oscars kreeg.Zeven studenten van de High School worden gevolgd in een verhaal overambities, keihard werken, grote vreugde en diepe teleurstellingen. In 1982volgde de televisieserie. Die werd na een halfjaar wegens te lagekijkcijfers stopgezet, maar de producenten weigerden op te geven. Fame werdalsnog een enorme hit, die talloze jongeren inspireerde en bovendien debeenwarmer ongekend geliefd maakte. In 1989 volgde de musicalversie, dieinmiddels is uitgegroeid tot de populairste dansmusical ter wereld. De castervan bestaat altijd voor het overgrote deel uit jonge mensen, die zelf netzijn afgestudeerd.

Here we are

So bizarre

This is where they show you

How to be a star

(Hard Work)

'One hour break for everyone', roept de regisseur.

'Laten we even een kop koffie drinken', zegt Barrie Stevens. Maar koffieis er niet in het theater, zoals er eigenlijk niets is. De omstandighedenwaaronder de cast moet repeteren zijn Spartaans. Op naar de dekoffieautomaat in de Tankstelle schuin aan de overkant. 'Het is vooralwachten, angstaanjagend veel wachten', zegt Stevens. 'Tot nu toe gaat hetwat moeizaam. Die jongeren hebben een geweldige spirit, daar ligt het nietaan. Maar de hele puzzel moet nog gelegd worden.'

Stevens is professional genoeg om zich niet met de regie te bemoeien,maar 'alles waar ik naartoe ga, bekijk ik met regisseursogen'. In Tilburgregisseerde hij onder meer Footloose en The Dutch don't dance (met allemaalfragmenten uit Nederlandse musicals). De eindexamenproducties werden goedontvangen en gingen zelfs op tournee. Nu werkt Stevens aan Fien, die overeen paar maanden in première moet gaan. Hij regisseerde ook de show vanRuth Jacott, die in november vorig jaar in première ging.

'De changementen zijn nog moeizaam', zegt hij over Fame. 'De overgangvan de ene naar de andere scène is altijd een probleem. Als dat telangzaam gaat, verdwijnt de dynamiek uit de voorstelling. Het bepaalt hethele ritme. Als je als toeschouwer gaat denken 'kom op', dan is er ietsmis. Het hoort bij je taak als regisseur om dat op te lossen.'

These are my children

My saving grace

I see my calling

In every face

These are my children

And I thank God

for choosing me, for choosing me

(These are my children)

'Toen ik begon in Tilburg, kwam ik te dicht bij de leerlingen. Ik raaktete involved. Ze willen hun verhalen kwijt, en ik werd een soortvaderfiguur. Ik weet hoe het is om 18 te zijn en homo, ik weet hoe het isom je eenzaam te voelen. Maar ik trok het me te veel aan, ik werd er zelfte emotioneel van. Zo ben ik. Nu geef ik ze wel advies, maar ik probeeriets meer afstand te houden. Want als je niet oppast, word je huntherapeut. Maar ik laat ze niet in de steek. Als ze weten dat je henbegrijpt, dan gooi je heel veel luiken open, dan voelen ze zichgeaccepteerd. De school wordt dan een bevrijding.

'Het klinkt misschien een beetje pathetisch, maar ik hou wel van ze. Ikkan ook heel kwaad worden hoor, als ze slordig zijn, of respectloos omgaanmet het vak. Een hoofdrolspeelster die in de kantine staat te bellen,terwijl de rest al twintig minuten bezig is met de warming-up. Dan word ikgek, dan trek ik mijn scheur wel open. Eerst een vak leren, eerst latenzien dat je wat kan, eerst de zaal overtuigen. Een vakvrouw als SimoneKleinsma heeft helemaal geen tijd voor sterallures.'

Stevens trad zeven jaar geleden in dienst van de Fontys Dansacademie.De school is een soort La Guardia, maar dan in het klein. Melden zich inNew York ieder jaar 15 duizend leerlingen aan - waarvan er 800 wordenaangenomen - in Tilburg zijn dat er 250, terwijl er maar plaats is voor 30.Er worden drie auditierondes gehouden, waarbij er steeds meer mensenafvallen. Uiteindelijk, na drie jaar hard werken, slagen er een stuk oftwintig.

'Ik wil er een pittige rol van maken', zegt Stevens over Mr Myers.'We hebben een afspraak, sta je mannetje'. Dat zegt hij tegen zijnleerlingen en zo doe ik het zelf in Tilburg ook. Ik wil hen leren dat ergeen makkelijke weg is naar succes. En ook al heb je het, blijf met beidebenen op de grond. Nadat ik was gestopt met de Soundmixshow werd ik na eenpaar maanden al niet meer herkend op straat. Het gat is dan wel heel groot,heb ik ondervonden. Succes is een gevaarlijk iets.'

Kon je in de jaren tachtig spreken van de Fame-generatie, Stevens heeftte maken met de Idols-generatie, die volgens hem te vaak hoopt opberoemdheid zonder te beseffen hoeveel bloed, zweet en tranen daarvoornodig zijn. 'Mijn probleem met Idols is dat die mensen vijf minutenexposure krijgen, maar daarna alweer snel in de vergetelheid raken. Je moetbehoorlijk wat in huis hebben, wil je langer staande blijven. Bij mij komenmensen auditeren die denken dat ze het wel even snel voor elkaar zullenkrijgen. Die probeer ik eruit te filteren.'

Bring on tomorrow

Let it shine

Like the sun coming up on a

beautiful day

It's yours and mine

(Bring on tomorrow)

De pauze is voorbij. Op het podium staat opnieuw de crew voor eengezamenlijke scène. 'Ik vind die mensen geweldig', zegt Stevens nog eenkeer. 'Als je bedenkt dat ze 20, 21 jaar oud zijn. Meer dan 500 mensenhebben geauditeerd. En hun mentaliteit is uitstekend. Als er een te langepauze wordt voorgesteld, beginnen ze al te morren. Soms wou ik dat we datin Tilburg ook wat meer hadden. Ik probeer zo'n sfeer ook te kweken bij deeindproducties, maar het lukt niet altijd. Dat heeft toch iets met deNederlandse mentaliteit te maken, met iets te snel tevreden zijn. Jongerenzijn vaak verwend. Alles kan, alles mag. Ze worden behoorlijk beschermdopgevoed. Om groot te worden in de musicalwereld moet je vechtlust kweken.'

Het diep in de bak weggestopte orkest zet in voor I want to make magic,een van de beroemde nummers uit Fame. Een onbekende jonge artieste zingthet, maar desondanks: kippenvel. Fame, dat is rillingen over de rug-zangen brok in de keel-muziek.

I want to make magic

I want to be bigger than I am

I want to make people really care

Really give a damn

(I want to make magic)

In de zaal klinkt applaus vanaf de middelste rij. 'Bravo', roept BarrieStevens ook nog zachtjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden