Natasja Froger kwam toch al bij de Aldi

Hoe was het?..

Nathalie Huigsloot

‘Voor een maand vond ik het goed te doen. Maar ik weet niet hoe het is als ik jaar in jaar uit zo moet leven. Ik begrijp nu alleen wel dat je er totaal moedeloos van wordt. Zeker als je kinderen hebt. Mijn kind had een gat in zijn schoen, als het ging regenen werden zijn voeten nat. Ik zei tegen hem: ‘Ik heb het deze maand gewoon niet. Dus je moet echt even wachten.’

Hebben jullie nu enig idee of benul wat de smaak van honger is?

‘Nee, want honger heb je niet. Je merkt wel dat de extra’s onmiddellijk afvallen. Even op zondagavond Chinees halen zoals René dat zo lekker vind, zat er bijvoorbeeld niet meer in.’

Toen jullie vertelden van het plan was de reactie van je 12-jarige zoon Maxim: ‘Als meneer John de Mol dit zo’n goed idee vindt, waarom doet hij het dan zelf niet?’ Wat heb je daarop geantwoord?

‘Ik zei: ik weet niet of het dan wel van de grond komt. Want ik denk niet dat meneer De Mol zo graag op televisie wil. En om meneer De Mol alleen in zijn huis te filmen is misschien ook helemaal niet zo’n leuke televisie. Ze vragen ons, omdat ze weten dat mama zich altijd inzet voor goede doelen en papa zo ontzettend grappig is en altijd ergens een leuke draai aan weet te geven. En dan ook nog jullie erbij, dat maakt het leuke televisie.’

Jullie drie auto’s bleven thuis, waardoor René een maand lang met een gedeukte Opel naar zijn optredens moest. Op wat voor manier heb jij je moeten aanpassen?

‘René’s moeder werd ernstig ziek en kwam in het ziekenhuis te liggen. Toen merkte ik wel hoe makkelijk het is als je à la minute kunt beslissen waar je naar toe gaat. Nu moest ik steeds van alles regelen en pendelen. Ik heb ook maar twee dagen mijn vaste programma Hart in actie kunnen doen, omdat ik geen geld had voor de oppas. Vergaderingen vonden bij mij thuis ’s avonds plaats als de kinderen naar bed waren. Het is allemaal wel te doen, maar het is even aanpassen.’

Is er een moment geweest dat je ermee wilde stoppen?

‘Er is wel een moment geweest dat ik moedeloos werd van alle kritiek. Dat zelfs serieuze programma’s als Netwerk zo’n subjectief item monteren. Dan zei de verslaggever tegen een buurvrouw: ‘Ja, maar ze doen het maar een maand?’, waarop zij antwoordde: ‘Ja, ze doen het maar een maand, maar ze doen het toch.’ Dat laatste knipten ze er dan af. Een verslaggever van het Algemeen Dagblad schreef twee artikelen zonder zelfs de moeite te nemen ons te spreken. Misschien ben ik te gevoelig. Ik trek me dat persoonlijk aan. Ik hoef niet zonodig op tv om op tv te zijn. Want dan had ik al achttien quizen kunnen doen.’

Kon je de kritiek wel begrijpen dat jullie nepminima waren die kijkcijfers wilden scoren over de rug van bijstandsklanten?

‘Absoluut. Mijn eerste reactie was ook: geen haar op mijn hoofd dat ik dat programma ga doen. Ik voel me net een prinses op de erwt. En zo hypocriet. Maar doordat wij daar zijn gaan wonen, vertelden mensen heel makkelijk hun verhaal. Ik kwam sowieso al wel bij de Aldi, omdat René daar de aardbeienjam zo verschrikkelijk lekker vindt, maar nu spraken mensen me echt aan. Als we in Blaricum waren blijven wonen hadden ze dat niet gedaan. En daardoor kunnen we nu een beetje begrijpen in wat voor positie zij zitten.’

Was je blij dat je na een maand weer thuis was?

‘ We zijn blij met de extra’s die we ons nu weer kunnen permitteren. Vorige week zaten we hier met z’n allen bij elkaar en zat ik lekker aan mijn kop thee met mijn chocolade pinda’s en René met de jongens aan een zak paprikachips, toen René zei: ‘Als het zou moeten, eet ik liever een keer in de maand deze lekkere chips dan elke dag die vieze goedkopere chips. Dat verschil proef ik echt.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden