tv-recensiegijs beukers

Naomi Osaka toont de worsteling van een diep introverte tennisser van wie het publiek bezit heeft genomen

null Beeld

‘Had je verwacht dat ik op mijn 22ste meer gepresteerd zou hebben?’, vraagt Naomi Osaka op haar verjaardagsdiner aan haar moeder. ‘Of is dit acceptabel?’ Voor de goede orde: Osaka was toen, in 2019, een tennisser die twee grand slams (de US en de Australian Open) had gewonnen en de eerste Aziatische enkelspeler die nummer 1 werd op de wereldranglijst.

Deze vragen, die Osaka stelt in de tweede aflevering van de miniserie Naomi Osaka op Netflix, getuigen óf van valse bescheidenheid óf van huiveringwekkende onzekerheid. Wie de afgelopen maanden het sportnieuws heeft gevolgd, weet dat dat laatste het geval is. In mei besloot Osaka de verplichte persconferenties op Roland Garros te mijden, omdat die haar bloednerveus maken. Na commotie hierover trok ze zich terug uit het toernooi. Osaka opende hiermee de discussie over de druk op topsporters en op hun mentale gezondheid.

Deze gebeurtenissen kwamen te laat voor de miniserie, maar de drie afleveringen van 40 minuten bieden een waardevolle context. De documentaire opent met homevideo’s van Osaka als kleuter, in haar handen een racket bijna zo lang als haar lichaam. De Osaka’s – moeder komt uit Japan, vader uit Haïti, als Naomi 3 is emigreren ze vanuit Japan naar de Verenigde Staten – zijn buitenstaanders. Osaka, in de voice-over: ‘Ik maakte een lijst van alle nog nooit vertoonde dingen die ik kon doen. Het winnen van een grand slam als eerste Japanner stond bovenaan.’

Dat doel bereikt ze al in de volgende scène. In de finale van de US Open in 2018 verslaat ze haar jeugdidool Serena Williams. De jubelende commentator: ‘Dit gaat haar leven veranderen.’

Dat klopt. Ze wordt steenrijk – afgelopen jaar verdiende ze 37 miljoen dollar, een record voor een sportvrouw. Maar met die overwinning steken ook de depressies de kop op. Die zijn in de serie niet expliciet te zien, maar duidelijk wordt wel dat ze gebukt gaat onder de aandacht en de striemende zelfkritiek. Nadat Kobe Bryant, een vriend, is verongelukt: ‘Het voelt alsof ik hem heb teleurgesteld. (...) Ik verlies wedstrijden omdat ik mentaal zwak ben, en dat is niets voor hem.’

Hoewel vaak het geruststellende gepok van een geslagen bal te horen is, hoef je geen tennisliefhebber te zijn om Naomi Osaka – het mens en de gelijknamige miniserie – te waarderen. Regisseur Garrett Bradley, eerder genomineerd voor een Oscar, toont de worsteling van een sympathieke, diep introverte vrouw van wie het publiek bezit heeft genomen.

In de laatste aflevering lijkt het haar goed te gaan, op het hardcourt en ernaast. Eind 2020 wint ze na ruim een jaar weer een grand slam, de US Open.

Dat ze er nog niet is, bewijst wat er gebeurde op Roland Garros. En bij de Olympische Spelen – bij de opening mocht ze als eerste tennisser de olympische vlam ontsteken – bezwijkt ze in de derde ronde opnieuw aan de demonen in haar hoofd, waarna Japanse media haar verwijten dat ze niet goed Japans spreekt. Dat, zo bleek al in de serie, neemt ze zichzelf ook kwalijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden