Het beste dumpverhaal

Nadat ik een erfstuk had gebroken, draaide zij haar hoofd af als ze me zag

Als een van de weinigen van ons dorp mocht ik in het begin van de jaren zestig studeren in de grote stad. Op de opleiding leerde ik een meisje kennen. Zo mooi als Els was er nooit iemand geweest en ik wist zeker, zo iemand zou er ook nooit meer komen. Op een zondag, vlak voor Kerst, werd ik uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Dat was me wat, ze kwam uit een ander milieu dan ik, en toch lichtelijk nerveus fietste ik naar haar huis. 

Haar moeder bleek alleraardigst, haar vader bood me een sigaar aan en Els straalde een echte verliefdheid uit. Aan tafel zat ik schuin achter een schitterend versierde kerstboom. Het eten verliep voortreffelijk, tot ik in mijn enthousiasme mijn gebaren wat aanzette en plotseling het geluid van een vallende bal hoorde.

Ik probeerde de zaak te redden door te verklaren dat het niet moeders mooiste was die in stukjes op de grond lag. Maar moeder snikte zacht, vader vroeg of ik de leukste thuis was en Els’ lieve gezichtje bevroor. De bal was een erfstuk geweest van overgrootmoeder, die nog bij de oude koningin in dienst was geweest en die het cadeau had gekregen na 40 jaar trouwe dienst.

Ik was niet meer welkom bij de familie en de rest van de studietijd draaide Els haar hoofd af als ze me zag. Jammer, want er was niemand zo mooi als zij en er is ook nooit meer iemand gekomen die zo mooi was.

Jan Pijpker, Uithuizermeeden

Dit was het laatste het beste dumpverhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden