Nachtwacht beetje overgedaan

Direct na aanvang van de voorstelling vindt ze een rode roos op haar stoepje, in de tweede akte belanden roomblanke lelies op haar graf en na afloop ontvangt ze de grootste bos witte rozen van alle dansers....

Annette Embrechts

Als verliefd boerenmeisje – eenvoudig, onschuldig maar gepassioneerd – geeft ze haar gulle lach aan publiek en aanbidders. Eenmaal diep gekwetst door het bedrog van haar geliefde, stort ze zich met losgegooide haren in de beruchte waanzinscène, geloofwaardig zonder pathetiek. De diagonaal op één spitz en de manège aan pirouettes mogen muzikaler, maar na de pauze keert Tsygankova krachtig terug als geestverschijning tussen leven en dood.

Haar armen staan als vliegtuigvleugels strak aan haar gespierde bovenlichaam. Toch roept ze met ingetogen blik een etherisch aura op. En weet ze ondanks uitputtende balletvariaties als grote zweefsprongen troost en vergeving in haar vertolking te leggen.

Tsygankova krijgt krachtig tegenspel van een mimisch en dansant sterke Jozef Varga als de berouwvolle Graaf Albrecht. In de eerste akte mag hij meer de avonturier laten zien, wanneer hij vermomd als dorpsjongen Giselle verleidt (ondertussen ook verloofd met hertogsdochter Bathilde). In de tweede akte maakt hij van de ingevoegde danssolo een overtuigend herennummer.

Ook Jan Zerer danst een voortreffelijke hoofdrol als de hartstochtelijk jaloerse Hilarion. Zerer, nu nog grand sujet, koppelt een enorme sprongkracht aan een onbesuisde wraaklust.

Dat deze drie rollen sterker tot hun recht komen, is mede een verdienste van het artistieke duo Rachel Beaujean en Ricardo Bustamante, dat de solo’s met de toevoeging van expressieve gebaren en aanvullende passen meer body geeft.

Ook de eerste akte, midden op het dorpsplein, oogt minder flets door de invoeging van een sportieve en gymnastische wijnstampdans. Samen met de uitgekiende kleuraccenten van Toer van Schayk in het sprekende horizondoek, de landelijke kostuums en de prentenboekachtige spaanplaathuisjes, oogt deze Giselle frisser en attractiever dan de jarenlang gedanste, formele en beleefde interpretatie van Sir Peter Wright.

Toch blijft de vraag of dit nu de Giselle is die tot de Nederlandse danscanon zou moeten behoren. Beaujean en Bustamante hebben de romantische klassieker niet echt brutaal aangepakt, meer onderstreept en opgefrist. Hun commentaar vooraf: ‘De Nachtwacht schilder je toch ook niet over?’ Die vergelijking gaat echter mank: de Nachtwacht schilder je ook niet een beetje over. En dat is wat Beaujean en Bustamante met Giselle wel hebben gedaan: ze hebben extra kleuraccenten aangebracht.

Echt leven gaat het verhaal nog steeds niet – alle liefde, bedrog en vergiffenis ten spijt. Daarvoor blijft de eerste acte te veel een gedanste pastorale en de tweede acte een compromis tussen de vage (on)geloofwaardigheid van spirituele grafverschijningen en de rituele mathematica van zich formeel voltrekkende danspatronen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden