Naar Trainspotting ga je ook voor de briljante muziek

De soundtrack bij Trainspotting was bijna net zo legendarisch als de film zelf. Ook de plaat bij T2 voelt de tijdgeest haarfijn aan.

Ewen Bremner, Ewan McGregor, Jonny Lee Miller and Robert Carlyle in een scène van T2. Beeld EPA/Berlinale
Ewen Bremner, Ewan McGregor, Jonny Lee Miller and Robert Carlyle in een scène van T2.Beeld EPA/Berlinale

In juli 1996, toen de film Trainspotting al een paar maanden uit was en de soundtrack-cd net in de platenwinkels lag, stelden fans elkaar de vraag al: waarom stonden Blur, Pulp, Elastica en Underworld er wél op, maar de allergrootste Britse band van die tijd niet? Oasis was mega en zou in zijn noordelijke rauwheid goed bij de film hebben gepast.

In oktober 2016, terwijl T2 Trainspotting in de maak was, kwamen crewleden van toen eindelijk met het antwoord. Oasis was wel gevraagd, maar de broers Gallagher hadden bedankt voor de eer omdat ze dachten dat Trainspotting een suffe film over treinspotters was.

Die onthulling hadden we natuurlijk voor geen goud willen missen en ach, Oasis of geen Oasis, de Trainspotting-soundtrack van 1996 is er geen spat minder klassiek om. De plaat leek twintig jaar geleden in elk studentenhuis bij de cd-speler te liggen.

Niet alleen de film moet dus opboksen tegen een klassieke voorganger, voor de soundtrack geldt hetzelfde. Ook dit is een behoorlijk opwindende compilatie geworden. De samenstellers zijn niet in de valkuil der nostalgie getrapt. Ze realiseerden zich dat ze niet moesten teruggrijpen op de bands en het geluid van toen, maar moesten kiezen voor bands van nu.

Dus horen we Schotse experimentele hiphop van Young Fathers en ranzige rock van Fat White Family. En een paar cultklassiekers natuurlijk, want ook die gaven de soundtrack van 1996 zijn unieke smaak. Toen stonden Iggy Pop en Lou Reed erop; nu Blondie, Queen (Radio Ga Ga!) en The Clash. De enige band uit 1996 die opnieuw mocht meedoen, is Underworld.

null Beeld
Beeld

Overdreven succesvol zijn ze niet zo vaak, cd's met 'music from the motion picture'. Legendarisch worden ze zelden. Speciaal gecomponeerde filmmuziek werkt nu eenmaal niet zo vaak op plaat; verzamel-cd's met popsongs hebben vaak iets willekeurigs. Het is geen toeval dat dé twee cultfilms van de jaren negentig vergezeld gingen van uitzonderlijke soundtracks die bijna net zo legendarisch werden als de films zelf. Ze droegen bij aan het succes.

Eerst was er het Amerikaanse Pulp Fiction van Quentin Tarantino (1994) met Dick Dale, Kool & The Gang en Urge Overkill (Girl, You'll Be A Woman Soon). Twee jaar later volgde dus het Britse Trainspotting, met een soundtrack waar de film niet zonder had gekund. Wat zou de dolle sprint (op de vlucht voor de politie) in de openingsscène zijn geweest zónder Lust For Life van Iggy Pop?

Wie de film heeft gezien, wordt bij het horen van Brian Eno's meditatieve Deep Blue Day meteen weer die onwaarschijnlijk smerige wc ingetrokken waaruit personage Mark Renton zijn drugs moest opduiken.

Derde Trainspotting-cd

Eigenlijk is de T2-soundtrack niet de tweede maar de derde Trainspotting-soundtrack. Omdat de eerste in 1996 zo'n succes was, verscheen in 1997 een tweede cd: Trainspotting #2, met andere nummers van Iggy Pop, Underworld, Sleeper en Leftfield, naast songs van David Bowie en Joy Division. Hit: Choose Life, de klassieke filmmonoloog van Mark Renton (Ewan McGregor), op beats gezet door PF Project.

De Trainspotting-soundtrack was een cruciaal album voor de britpopgeneratie, zelfs al waren er prominente plekken ingeruimd voor oud werk van de Amerikanen Iggy Pop (naast Lust For Life ook Nightclubbing) en Lou Reed (Perfect Day, verraderlijk poëtisch rustpunt halverwege).

Maar verder? Britpop. Fenomenaal gekozen Britse popmuziek, zowel van het gitaarsoort (Blur, Pulp, Sleeper) als van het dansvloertype: Leftfield, Primal Scream en natuurlijk het nummer dat dé Trainspotting-hit zou worden, de onverwoestbare NUXX-versie van Underworlds Born Slippy, met Karl Hydes roep om 'lager, lager, lager!' Film en hit leken elkáár omhoog te trekken.

Door hun plek op de Trainspotting-soundtrack wonnen Iggy Pop en Lou Reed onder twintigers aan coolness. Zou T2 dat ook gaan doen voor Blondie en Frankie Goes To Hollywood?

Lees ook

Vooraf lag kritiek voor het oprapen, maar T2 is uitstekende film
Lees hier de recensie van T2 Trainspotting

Regisseur Boyle: 'Trainspotting is de Star Wars van Schotland' (+)
De Volkskrant interviewde de cast en regisseur van T2

Hiphop en Trainspotting

Dat de samenstellers van de T2-soundtrack de tijdgeest goed in de smiezen hebben, blijkt wel uit het feit dat ze niet opnieuw, zoals in 1996, het accent legden op de rauwe dance die toen populair was, maar op hiphop, een geluid dat op de soundtrack van 1996 helemaal niet voorkwam.

Naast een oudje van Run DMC zijn er drie tracks van Young Fathers (uit Trainspotting-stad Edinburgh!) en één van de ruige Rubberbandits uit Ierland. Van de soundtrack van T2 kunnen veel twintigers van 1996 wellicht nog iets opsteken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden