RECENSIE

Na zijn laatste noot wil je op repeatknop drukken

Het is niet moeilijk de gaafheid van Arcadi Volodos' kunstenaarschap te verwisselen met mooispelerij. Volodos is eerder een Edward Hopper dan een Pollock. Hij werkt met nauwkeurig uitgewerkte kleuren en voorstellingen die je met één blik denkt te doorgronden. Pas in tweede instantie verschijnen er onder die oppervlakte raadselachtige diepten.

De Russische pianist Arcadi Volodos.Beeld epa

Neem de pianowerken van Johannes Brahms, waarvan hij een selectie op cd heeft gezet.

Arcadi Volodo (klassiek) Brahms -Sony

Als Brahms boven zijn Eerste capriccio op. 76 un poco agitato schrijft, legt Volodos de nadruk op un poco - een beetje, en niet op geagiteerd. Hij brengt in zijn fluisterende begin van het stuk een minieme dosis onrust aan in de pijlsnel golvende linkerhandbeweging.

Voordat er fragmenten van een melodie ontstaan, klinkt die linkerhand als een ondefinieerbaar geruis, meer natuurklank dan een logge piano, met zijn mechanische hamers en opstoters. Pas daarna bloeit het stuk open. De verleiding is groot na de laatste noot op de repeatknop te drukken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden