ReportageLuthers Bach Ensemble

Na wat tumult over de blazers is heteerste concert in de Lutherse Kerk een feit

Het Luthers Bach Ensemble speelt ruim een uur voor 27 luisteraars.

De Lutherse Kerk in Groningen op Tweede Pinksterdag.

O ja, denk je als je naar je stoel bent gedirigeerd in de Lutherse Kerk van Groningen, waar het Luthers Bach Ensemble maandag aan zijn Pinksterconcert gaat beginnen. O ja: het stemmen voorafgaand aan een concert.

Het is een van die dingen die je vergeet na ruim tweeënhalve concertloze maanden. Mooi eigenlijk: een halve minuut richt je je aandacht op op hoe de musici zoeken naar de juiste toonhoogte. Het publiek valt stil, waardoor de instrumentalisten zich er al nog meer van bewust worden dat er iets van hen wordt verwacht. Het is misschien wel het intiemste moment, maar voor de musici ook het moment waarop de druk het grootst is. Als publiek probeer je er iets van weg te nemen, door je adem in te houden of gewoon maar vriendelijk voor je uit te kijken, wat je voor je tv of computer nou nooit hoeft te doen. Eindelijk mogen we onze adem weer inhouden.

De voorbereiding van het concert verliep tumultueus, zacht uitgedrukt. Toen bekend werd dat optredens voor een klein publiek weer waren toegestaan, organiseerde organist en ensembleleider Tymen Jan Bronda een concert voor Tweede Pinksterdag; muziek voor orgel, trompet en fagot. Ze hadden gerepeteerd, reclame gemaakt. En toen schreef cultuurminister Ingrid van Engelshoven in een brief aan de Kamer dat blazers niet meer mochten spelen.

Bronda baalde, maar regelde snel een gambist/cellist (Evan Buttar) en klavecinist (Robert Koolstra) ter vervanging en studeerde nieuw repertoire in. Zaterdag kwam er weer nieuws: nu mochten blazers ineens weer wél, mits ze ‘hun protocollen hebben aangepast op de laatste inzichten’. Nog meer ergernis. ‘Maar het was gek om nog eens te switchen’, zegt Bronda. ‘De cellist was al in Assen.’

In de rechthoekige kerkzaal, twee strafschopgebieden groot, orgels aan beide korte zijden, zijn 27 luisteraars, inclusief de burgemeester. Robert Koolstra bespeelt een goud-zwart geverfd klavecimbel, dat rijk klinkt, mede doordat het onder de kansel is geplaatst – een akoestische truc. Bachs Gambasonate in D is als vlierbloesemlimonade na een woestijntocht. Ja, we voelen ons uitverkoren. Maar ook: bekeken, op de stoelen als eilandjes in de zaal. Wie nu zijn telefoon laat afgaan, kan echt niet doen alsof het de buurman was.

En hoe is de ervaring van de musici? ‘Ik vond het een zwaar concert’, zegt Bronda na afloop. Het duurde iets langer dan een uur. ‘Ik voelde enthousiasme, maar ik miste de adem in mijn nek. We waren uitverkocht en toch voelt het als een slecht bezocht concert.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden