Na veelbelovend begin wordt Rogneby's thriller onwaarschijnlijk

Na veelbelovend begin wordt thriller onwaarschijnlijk

Je kunt veel, heel veel zeggen over Leona Lindberg, speurder van de afdeling Ernstige Delicten in het debuut van de Zweedse oud-criminologe Jenny Rogneby, maar niet dat ze een doorsnee thrillerpersonage is. Of in elk geval: geen doorsnee-inspecteur. Daar doordringt Rogneby haar lezers al op de tweede pagina van: 'Ondanks mijn jaren bij de politie kon ik me er niet mee verzoenen dat ik een van hen was.'

Het is met name dankzij die wonderlijke hoofdfiguur dat Leona in het eerste deel van een serie ongewone patronen volgt. Dat is sterk, want origineel, maar geleidelijk gaat de lezer zich vragen stellen. Vragen als: is dit verhaal niet al tientallen pagina's geleden, samen met z'n vreemdsoortige protagoniste totaal ontspoord?

Dubbelspel

Het begin voltrekt zich nog volgens alle klassieke patronen: er wordt een bank overvallen door een klein, met bloed besmeurd meisje dat een bandrecorder met zich meedraagt. De zaak wordt aan Leona toegewezen: zij, de talentvolle rechercheur met de onorthodoxe aanpak, moet de achtergronden van deze vreemde zaak onderzoeken. Tot zover alles normaal. Maar al snel wordt duidelijk dat Leona een wonderlijk soort dubbelspel speelt: ze is eigenlijk gewoon verdachte in haar eigen zaak.

Tot zover is Leona een redelijk veelbelovend en in elk geval origineel en behoorlijk spannend boek. Toegegeven: Rogneby's stijl houdt niet overal over en de vertaling had misschien wat scherper gekund, maar de met kennis van zaken beschreven onderzoeksverwikkelingen houden je bij de les.

Dan echter draait Leona door, en het boek is als de berijder van een paard dat over het manegehek springt en richting de horizon galoppeert. En de opeenstapeling van tegenslagen die Leona's acties moeten rechtvaardigen, is haast bespottelijk: ze vergokt iedere nacht grote bedragen, haar zoontje is ernstig ziek en in afwachting van een peperdure operatie, haar man wil verhuizen naar een groter huis en zijzelf verhuist het liefst vandaag nog naar Malta; weg van iedereen.

Dat het maar duidelijk is: ze heeft geld nodig.

Losse eindjes

Intussen weet ze elke verdenking consequent van zich af te schuiven door een halfzachte manier van onderzoek doen, wordt ze gechanteerd door een journalist, lekt ze informatie uit andere zaken naar diezelfde journalist, en neemt ze - klap op de vuurpijl - een hooggeplaatste collega in vertrouwen, die daar bovendien verdraaid weinig bezwaar tegen heeft ook.

En dan moet het echte uit de hand lopen nog beginnen...

Leona - de teerling is geworpen eindigt met een knal en met talloze losse eindjes. Toch benieuwd hoe Rogneby daar in deel twee mee verder gaat knutselen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.