Column

Na Netflix-documentaires moet je nog uren googlen

Gegrepen door de griep besloot ik dat er niets anders op zat dan me helemaal over te geven aan lekker op de bank liggen met Netflix aan.

Fragment uit de trailer voor de Netflix-documentaire Making a Murderer.Beeld YouTube

Er was een nieuwe documentaire over Amanda Knox, de Amerikaanse vrouw die in 2007 al dan niet haar huisgenote bloederig om het leven bracht. Ik, en een paar miljoen mensen met mij, ben al een tijdje in de greep van documentaires die erover gaan of iemand een bloederige moord wel of niet begaan heeft.

Eerst beluisterde ik alle afleveringen van de podcast Serial, over de Amerikaanse Adnan Syed die al dan niet terecht in de gevangenis zit voor de moord op zijn knappe middelbareschoolvriendin. Daarna wijdde ik me met de rest van de mensheid aan Making a Murderer, over Steven Avery, die al dan niet een knappe jonge fotografe vermoordde. En nu bekeek ik het verhaal van Amanda Knox, de knappe jonge vrouw die misschien haar knappe jonge huisgenote had neergestoken.

Langzaam - misschien te langzaam, maar dat zal wel door de chillfactor komen die er bij dat genetflix komt kijken - begin je te vermoeden dat je almaar dezelfde documentaire tot je neemt. Er zit altijd minstens een heel knap meisje in: de vermoorde, de moordenaar, of allebei. Ook beschikken we elke keer over een charismatische officier van justitie of advocaat, die gelukkig ook wat menselijke denkfoutjes maakt. Dan is er de tragische familie: de net iets te close in beeld genomen vader, moeder, broer, zus van het overleden knappe meisje. De tragische familie, zo weet je inmiddels ook, is altijd uit op wraak, vaak op de verkeerde persoon.

Verder is er dat lievelingselement van Netflixmakers: video-opnamen uit oude doos van de moordenaar, het slachtoffer of de politie. Het slachtoffer zien we in die opnamen altijd levendig en vrolijk op een familiefeestje. Op de extra korrelig gemaakte video-opnamen van de politie wordt meestal een extreem rommelig huis betreden voor een intensieve huiszoeking en kun je - authentiek - onder in het scherm in dikke witte digitale letters de datum en tijd van opname zien.

Slagroom op de taart is de ernstige vrouwelijke forensisch expert, die al het voorgaande onderzoek he-le-maal op zijn kop zet door te vertellen dat er rommelig is omgegaan met dna-materiaal, reageerbuisjes of rubberen dopjes óp reageerbuisjes. Maar meestal met dna-materiaal.

Als kijker heb je aan het eind geen idee wie het wel of niet gedaan heeft en moet je nog uren nagooglen, waarna je nóg minder idee hebt wie het wel of niet gedaan heeft. Wel weet je dan zeker dat er een heleboel mensen op de wereld zijn die hun leven hebben gewijd aan internetfora over Steven Avery of Amanda Knox.

En je hebt gechilld. Dat wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden