Column Witteman heeft iets gelezen

Na het lezen van Happi.Kids kreeg ik zin met terugwerkende kracht mijn kinderen naar hun grootouders te vernoemen

Een detail kan veel verraden: het nieuwe blad heet geen Happy kids maar Happi.kids. Een telg van Happinez dus, het zweefhulpstuk voor dames die gedijen bij maansteenmantra’s, eternity-beddespreien, holistische hotspots en ingestraalde chocola.

Happi.kids heeft als ondertitel ‘het ­magazine over bewust ouderschap’ (ik wacht met smart op een blad voor bewustelóós ouderschap), een glossy cover die oranje-groene antroposofige knip-en-plak-huisvlijt knap weet te incorporeren in de luxe vormgeving, benevens een hard ruggetje (de zogeheten ‘lumbeck’) en een boterzachte inhoud.

Er is een interview met een mindfulnesstrainer (‘toen ik een jaar of 3 was zat ik op mijn knietjes door de achterruit van onze Volkswagen Kever te kijken en ik zag een enorm licht, met een stem die zei ‘Ik zal altijd bij jou zijn’), gevolgd door een reportage over ‘de magie van de ­regenboog’ met leuke tips voor kinderfeestjes als een ‘rainbow nature hunt’, een kleurige-groente-pokébowl, een kindermeditatiehandleiding (‘Boven je navel schijnt een gele zon. Hier weet je precies wie je bent, helemaal jij. Om je hart straalt een groene zon. Hier voel je hoeveel je van mensen, dieren en misschien wel álles houdt’ et cetera’ ), en een ‘vertelstok’ (‘die gebruiken de indianen ook, als ze een kringgesprek hebben.’ Ik dacht eigenlijk dat het woord ‘indianen’ niet meer kon, hoe zit dat?)

Dan een artikel over ‘beelddenkers’. Hoe kom je erachter of je kind een beelddenker is? Let op: dan houdt hij of zij ‘veel van TV kijken’, is ‘slecht in opruimen’, ‘gevoelig voor kritiek’ en ‘makkelijk afgeleid’. Jeetje! Al mijn kinderen zijn beelddenkers! Net als Britney Spears, ­Jamie Oliver en Vincent van Gogh, blijkens het bijgaande kadertje.

Reiki voor kinderen, check, hapjes, check (groentemandala’s, kokos-limoen-waterkefir, een komkommercactus, gepofte rijstrotsjes met tahin, wandelende zoethout-takken) ‘dossier hooggevoelig kind’ check, (‘laat je kind zo jong mogelijk meebeslissen over het kleurgebruik in zijn kamer. Kan het nog niet praten, houd het dan gekleurde papiertjes voor en vraag het de mooiste aan te wijzen’) inclusief het nogal gevaarlijke idee dat ziektes een psychische oorsprong hebben: ‘astmatische klachten duiden op dingen in de omgang met anderen die je benauwen’, jawel, en heb je eczeem, dan ‘zit iemand je te dicht op je huid’.

Een interview met Susan Smit, die tussen neus en lippen verklaart: ‘Ik ben natuurlijk een heks, en sta graag stil bij oude feestdagen, zoals bijvoorbeeld midwinter’. Ook denkt ze dat ‘kinderen hun ouders uitkiezen’. Tsja.

Dan het thema ‘afscheid nemen’. Dat afscheid betreft geen dode opa of huisdier, maar een te klein geworden jurkje, een uitgevallen melktandje of een fopspeentje. ‘misschien laat je de speen wegzweven aan een ballon, de eeuwigheid tegemoet’ (ik dacht dat ballonnen niet meer mochten, omdat die eindigen in de maag van zeehondjes en zo? Foei!)

Dan nog de column van een jongeman die niet wilde weten of zijn aanstaande baby een jongen of een meisje was, want hij en zijn vrouw hadden tóch al een uniseks naam bedacht: ‘We vroegen de echoscopist om het geslacht niet te vertellen, maar de foto in een gouden envelop te stoppen die we speciaal voor dat doel hadden meegenomen’. (Spoiler: het is een jongen en hij heet Lux.)

Toen ik Happi.Kids uit had kreeg ik veel zin om met terugwerkende kracht mijn kinderen naar hun grootouders te vernoemen en ze op kaplaarzen naar buiten te sturen met een lekke voetbal. Daarna stamppot eten met vla toe, en vroeg naar bed.

Te laat. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden