Na een sterke opening worden we te vaak op een aangezet dwaalspoor gezet in La Mante

Serie (netflix) - La Mante

We komen goed uit de startblokken in deze zesdelige Franse thriller over een vrouwelijke seriemoordenaar (La Mante - de bidsprinkhaan) die uit haar cel wordt gehaald om te helpen bij het vangen van een collega-seriemoordenaar. Zoals dat gaat: althans in films en series, waar de seriemoordenaar zich meestal als een uiterst betrouwbare psychopaat van dienst ontpopt, met die combinatie van gewelddadige gekte en puzzelmanie.

La Mante
misdaad
Regie Alexandre Laurent
Carole Bouquet, Fred Testot, Jaques Weber
Te zien op Netflix

Weinig mis

Ze stelt een paar eisen aan de leider van het onderzoek, die met de handen in het haar zit. Ze wil alleen maar praten met een heel specifieke rechercheur, gespecialiseerd in undercoverwerk. En laat dit (allemaal onthuld in de eerste aflevering) nu haar zoon zijn, die het bestaan van zijn seriemoordenaar-moeder voor de buitenwereld verborgen heeft gehouden. Ook voor zijn vriendin, een beeldschone pottenbakster. Zo, dan weet u bijna alles.

Er is weinig mis met La Mante, in de zin dat het keurig de serial killer-checklist afwerkt, zoals die ooit is vastgelegd door David Fincher (Seven) en Thomas Harris (The Silence of the Lambs). Sterkste punt is La Mante zelf, een mooie, mysterieuze rol van Carole Bouquet, de Franse actrice die op haar indrukwekkende cv kan noteren dat ze Bondgirl is geweest (in For Your Eyes Only) en de hoofdrol in een film van Luis Buñuel heeft gespeeld (Cet obscur objet du désir).

Potsierlijk

Ze is niet helemaal een collega van Hannibal Lecter, die zijn moordzucht combineerde met een doorgedraaide esthetiek; bij La Mante speelde ogenschijnlijk een wraakmotief een rol, aangezien haar slachtoffers zelf allerlei gruwelijks op hun geweten hadden. Je zou het gekanaliseerde moordlust kunnen noemen, in de sfeer van haar collegaatje Dexter, die zich als seriemoordenaar nuttig probeerde te maken door zich te richten op slachtoffers die het verdiend hadden.

Na een sterke opening worden we wel te vaak op een dik aangezet dwaalspoor gezet, terwijl de slachtoffers maar blijven vallen. De uiteindelijke ontknoping is potsierlijk te noemen, waarbij vooral het onderzoeksteam als een stelletje prutsers wordt ontmaskerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.