Na doelloos gedwaal, komt My Private Odessey op niveau

Het duurt even voordat deze Odysseus een thuishaven vindt.

Dansers in My Private Odyssey van Club Guy & Roni en Tanzmainz. Beeld Andreas J. Etter

Wat hangt er in de lucht? Zijn we zoekende, voelen we ons ver van huis? Snakken we naar de troost van veilig thuiskomen? Dit seizoen zijn er in het theater en op locatie opvallend veel bewerkingen te zien van Homerus' Odyssee. Dit beroemde dichtwerk (± 800 v. Christus) beschrijft de jarenlange thuisreis van de bedenker van de list met het Paard van Troje. Pas na twintig jaar - tien jaar oorlog, tien jaar omzwerving - vallen Odysseus en zijn vrouw Penelope elkaar weer in de armen, met hulp van zoon Telemachos.

Het Groningse dansgezelschap Club Guy & Roni brengt nu in samenwerking met Duitse collega's van Tanzmainz een drukbevolkte multimediaversie op de planken met snerpende livemuziek, een fontein aan lichtprojecties, knalrode hippe kostuums, veel langebenen-dans en filmische monologen op rijdende televisieschermen.

Dansers en violiste Monica Germino in My Private Odyssey van Club Guy & Roni en Tanzmainz. Beeld Andreas J. Etter

De inzet van dit alles is mooi. Het choreografenduo Guy Veizman & Roni Haver vraagt zich af of Odysseus wel naar huis wil. We zien op een tv-scherm theatermaker Ko van den Bosch als rokende antiheld in een telefooncel bellen met zijn geliefde, om te filosoferen over zijn vertraagde thuisreis. Het is een monoloog, misschien belt Odysseus niet echt, maar raaskalt hij tegen zichzelf.

Ook mannelijke dansers playbacken de figuur Odysseus. De voorstelling heet My Private Odyssey - het verhaal kan van iedereen zijn en is een beetje van Guy Weizman zelf, die Israël en zijn Marokkaans-Joodse ouders verliet voor een bestaan als danser-choreograaf in Nederland. Er zijn ook meerdere Penelopes en diverse Kalypso's, de zeenimf die Odysseus vasthoudt. De betoverende licht- en videoprojecties van het Groningse collectief WERC op lichamen, gezichten en opgehangen borden suggereren een gloedvolle waterwereld. Dwarsfluitiste Anna La Berge snerpt hoge tonen de lucht in (sirenes?), violiste Monica Germino raast met de strijkstok over snaren en beukt met haar voeten tegen bass drums.

Hoe stevig verdwaald ook, je wilt toch dat iemand de leiding neemt. Dat ontbreekt zeker in de eerste helft. Alles dwaalt doelloos, de dansers ten spijt die met duikbrillen doelgericht het publiek induiken. Pas als pianiste Tomoko Mukaiyama met dwingend pianospel het heft in handen neemt (compositie David Dramm en Mukaiyama) voel je dat Odysseus zijn thuisland ruikt. Dan neemt de muziek de leiding en tilt alle disciplines op tot ver boven zeeniveau. Dan golft My Private Odyssey eindelijk een theaterhaven binnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden