Na de sterke start maken de niet altijd overtuigende plot keuzes Cobain tot een wisselvallige ervaring

Film (drama) - Cobain

Debutant Bart Keizer verrast in drama over verslaafde moeder en haar stugge zoon. Cobain biedt rauwe schoonheid en goed acteerwerk, maar de plot maakt rare keuzes. 

Drama Regie Nanouk Leopold Met Bas Keizer, Naomi Velissariou, Wim Opbrouck. 94 min., in 21 zalen.

Op het eerste gezicht lijkt Cobain (15) een afwerende, stugge jongen, die steels om zich heen kijkt en nauwelijks contact maakt met anderen. Maar iemand hoeft maar iets aardigs tegen hem te zeggen, of Cobains oogopslag klaart op en zijn gezicht bloeit open – al is het maar voor even.

Erg knap, hoe debutant Bas Keizer in Nanouk Leopolds nieuwe film Cobain zijn personage reliëf geeft, alleen al dankzij die subtiele schakeringen in zijn blik. Het ene moment is hij nog echt een kind, het andere volwassen of iets ertussenin, met zijn manbun, zijn wat aarzelende lichaamshouding en bonkige manier van praten. Vooral in nabijheid van zijn verslaafde, hoogzwangere moeder Mia (goede, maar wat stereotype rol van de Belgische actrice Naomi Velissariou) leeft hij op, maar contact hebben ze nauwelijks. Terwijl zij van het ene drugshol naar het andere zwerft, slijt hij zijn tijd in het kindertehuis.

Wanneer een gastgezin voor hem gevonden wordt, knijpt Cobain ertussenuit om voor de vrouw te zorgen die hem zijn 'rotnaam' gaf; een mooie tegenhanger van de getroebleerde vader-zoonverhouding uit Leopolds Boven is het stil (2013). Of wil Cobain vooral Mia's ongeboren baby beschermen? Er is genoeg dat onbesproken of aangestipt blijft, zoals we gewend zijn van Leopold (Gurnsey, Brownian Movement). Tegelijkertijd is Cobain, het scenariodebuut van Leopolds vaste producent Stienette Bosklopper, vaak juist opvallend expliciet. Zoals in de scène waarin Mia bot op Cobains zorgzaamheid reageert: 'Maak ik me zorgen om ú?'

Na de sterke start wordt Cobain helaas een wisselvallige ervaring. Dat ligt vooral aan de niet altijd overtuigende keuzes in de plot. Raar, hoe Cobain eerst vergeefs zijn moeder zoekt in guur Rotterdam, en haar even later gewoon belt met zijn mobieltje. Wim Opbrouck is prima als Mia's voormalige pooier, maar blijft toch ook een clichématige gluiperd. Vooral in de heftige laatste akte, waarin Cobain zich met Mia terugtrekt in een huis in het bos om haar tot afkicken te dwingen, gaat het mis met de geloofwaardigheid.

Desondanks  klopt soms alles aan Cobain, ook dankzij de sterke, impressionistische cinematografie van cameraman Frank van den Eeden, die veel rauwe schoonheid uit de Rotterdamse locaties put. Mooi ook zijn de zeldzame liefdevolle scènes tussen Cobain en zijn moeder, en het moment waarin hij aanbelt bij  een vroegere vriendin van Mia: zachtjes raakt hij de kindervingers aan die door de deurkier naar hem reiken. Ontroerend, hoe Cobains pantser dan wegsmelt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.