Na briljant begin blijft Youth niet overeind

Michael Caine en Harvey Keitel zijn puur goud als twee bejaarde vrienden. Helaas overspeelt Sorrentino zijn hand zodra hij meer verbeeldt dan de vriendschap tussen de twee.

Jane Fonda in Youth.Beeld .

Een simpel liefdesliedje, gezongen op een zomeravond. Toch een soort statement dat Paolo Sorrentino's Youth nou net dáármee opent. Vergeet de gillend gekke houseparty waarmee voorloper La grande bellezza (2013) op de toeschouwer werd afgevuurd, lijkt Sorrentino te willen zeggen; we bevinden ons nu in het doezelige domein van een paleisachtig Zwitsers vakantieresort, waar de veelal bedaagde gasten genieten van een tuinconcert en waar de tijd vakkundig is stilgezet.

In Youth, Sorrentino's tweede Engelstalige productie na This Must Be the Place (2011), verschijnt het vakantieoord als hel en hemel. De pensionado's trekken in zwijgende colonnes naar het bad; in de sauna lijken ze lamgeslagen te wachten op de dood. Tegelijkertijd blijven de weilanden onverwoestbaar groen en is de berglucht helder. Iedere gast, van een jonge, zoekende Hollywoodacteur (Paul Dano) tot een zwaarlijvige Maradona-kloon met Karl Marx-tatoeage op de rug, volgt hier zijn eigen tempo.

Zo ook componist en dirigent Fred Ballinger (Michael Caine). Hij viert al jaren in Zwitserland vakantie. Zijn voornaamste gezelschap is boezemvriend Mick Boyle (Harvey Keitel), die zijn definitieve filmmeesterwerk wil regisseren maar eerst het scenario moet zien te voltooien. Dagelijks bespreken Ballinger en Boyle hun prostaatproblemen, terwijl ze bij het avondeten wedden of de echtelieden aan de overkant eindelijk zullen praten. Een routine die hoogstens verstoord wordt wanneer een gezant van koningin Elizabeth langskomt om Ballinger te vermurwen tot een optreden op haar verjaardagsconcert.

Caine en Keitel zijn puur goud in Youth. Virtuoos schakelen ze tussen jeugdige schalksheid en oude-dag-melancholie; terwijl Ballinger en Boyle herinneringen ophalen schittert in hun gezichten steeds iets van de jonge haantjes die ze ooit waren. Prachtig ook, hoe ze een seksend stel bespieden in het bos.

Zolang Sorrentino zich op deze vriendschap concentreert, is Youth een perfecte film, ingetogener dan La grande bellezza maar zeker zo geïnspireerd. De vele terzijdes - een tennisbal die herhaaldelijk kaarsrecht de lucht in wordt getrapt, spookachtig wiegende tuinstoelen, Ballingers beugelgebekte masseuse - gaan soepel op in de licht droeve landerigheid van het geheel. De wildere uitspattingen, zoals een droomscène in overstroomd Venetië, kan Youth eveneens makkelijk hebben.

Michael Caine en Harvey Keitel in Youth.Beeld DI GIANNI FIORITO

De film begint te wankelen zodra Sorrentino te veel zijn best doet het verlies en behoud van jeugd en onschuld tot overkoepelend thema te maken. De scènes rond Ballingers verwaarloosde dochter Lena - evenwel een mooie, subtiele rol van Rachel Weisz - zijn niet altijd even overtuigend. Wanneer jonge kinderen opdraven die in de personages sprankjes levensenergie opwekken, neigt dat naar kitsch.

Hoe verder Youth vordert, hoe vaker Sorrentino zijn hand overspeelt. Terwijl Jane Fonda een grotesk rolletje heeft als Boyle's verbitterde Hollywoodmuze, is de muziekfinale niet om aan te zien én te horen. Blijkbaar heeft Sorrentino toch te weinig te melden om zijn barokke bouwsel overeind te houden; na het briljante eerste deel van Youth is het extra pijnlijk dat te beseffen.

Youth. Regie: Paolo Sorrentino. Met: Michael Caine, Harvey Keitel, Rachel Weisz, Paul Dano, Jane Fonda. 118 min., in 37 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden