Review

Na al het theater over homo's en aids is Moeders en Zonen overbodig

Na al die films en toneelstukken over homo's, vriendschappen, seks en aids doet Moeders en Zonen overbodig aan. De rolopvatting van Anne Wil Blankers haalt de nuance uit haar personage.

Moeders en zonen.Beeld Leo van Velzen

De bel gaat en daar staat ze dan, volkomen onverwacht: de ex-schoonmoeder. Het moet voor menig man een nachtmerrie zijn. Dat is het zeker voor Cal Porter (Paul de Leeuw), die ineens oog in oog staat met Katherine Gerard (Anne Wil Blankers), de moeder van zijn overleden ex-vriend André. Die jongen stierf twintig jaar geleden op zijn 29e aan aids en de tragiek daarvan is nog steeds voelbaar.

In het toneelstuk Moeders en Zonen van Terrence McNally uit 2014 is dit aanleiding voor een lang gesprek tussen beiden over wat er toen is gebeurd en hoe het leven er nu voor staat. Uit alles blijkt dat ze de homoseksualiteit van haar zoon nooit heeft kunnen accepteren. In Cals New Yorkse appartement lopen intussen ook zijn huidige vriend Will (Freek Bartels) en hun zoontje Bud rond. Nieuw homogeluk tegenover de spoken uit het verleden.

Amerikaans-sentimenteel

Daarover gaat het, in dit toneelstuk dat in wezen één lang afrekenings- en ophelderingsgesprek tussen twee vreemden is. Statisch, Amerikaans-sentimenteel en hier en daar hooguit uitnodigend tot een begripvolle glimlach. Na al die films en toneelstukken over homo's, vriendschappen, seks en aids doet Moeders en Zonen overbodig aan. Weer die verhalen over hoe gruwelijk de nieuwe pest toen was, weer het leed van de achterblijvers. McNally wil overduidelijk de herinnering aan de gruwel aids levend houden, want anders verandert dit onderwerp 'van hoofdstuk tot alinea tot voetnoot'.

Het stuk wordt in regie van Job Gosschalk in een hyperrealistische, statische setting opgevoerd. Voortdurend ligt een uitbarsting op de loer, maar die komt pas tegen het eind. Jammer is overigens wel dat de acteurs zendmicrofoontjes dragen, terwijl ze alle drie stemmen hebben die tot drie hoog achter kunnen reiken. En het slotbeeld is wel heel erg zoetsappig - het kind probeert zijn aangewaaide oma te veroveren en de mannen slaan de armen om elkaar heen.

Moeders en zonen. Theater. Van Terrence McNally door Kemna Theater en Senf Theaterproducties. Regie Job Gosschalk. 29/4, Leidse Schouwburg, Leiden. Tournee.

Eindeloze verbittering

Als Paul de Leeuw serieus gaat acteren, moet je eerst zijn alomtegenwoordigheid in alle media wegdenken, maar dat lukt in dit geval vrij snel. Zijn nerveuze, drentelende acteren past goed bij de onhandige situatie. Bartels speelt vriend Will met een vanzelfsprekende, ontwapenende flair.

Cynisme en teleurstelling over het leven, samengepakt in eindeloze verbittering. Zo is de rolopvatting van Anne Wil Blankers: van begin tot eind verkrampt, boos en hard. Dat is een keuze die te billijken is, maar het haalt ook de nuance uit haar personage. Doordat zij voortdurend een nare vrouw blijft, neemt uiteindelijk de interesse in haar gefnuikte leven af. En dat terwijl Moeders en Zonen toch vooral over haar gaat, en niet over die twee mannen en hun eendimensionale geluk.

Moeders en zonen. Theater. Van Terrence McNally door Kemna Theater en Senf Theaterproducties. Regie Job Gosschalk. 29/4, Leidse Schouwburg, Leiden. Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden