Recensie A Prayer Before Dawn

Na afloop van A Prayer Before Dawn check je of je ledematen het kijken hebben doorstaan

A Prayer Before Down was onkijkbaar geweest als Sauvaire de energie van zijn hoofdpersonages niet zo feilloos had gevat.

A prayer before dawn Foto RV

Waar de gevangenisfilm vlak voor de eeuwwisseling even een allemansvriend leek te worden, met de innemende en toch ook sentimentele Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile, daar is het genre de afgelopen tien jaar geregeld weer zo hard, gewelddadig en ongepolijst als het vooral in de jaren zeventig kon zijn, toen de toon werd gezet door klassiekers als Papillon en Midnight Express.

A Prayer Before Dawn past wat dat betreft uitstekend in het rijtje Bronson (2008), Un prophète (2009) en Starred Up (2013), overwegend zware films waarin de gevangenis niet wordt geschetst als plek waar je er ondanks alles toch het beste van kunt maken, maar waar alleen het recht van de sterkste geldt, waar geweld loont, waar het in het ergste geval de grootste zege is als je de volgende dag haalt.

Lijdend voorwerp in A Prayer Before Dawn is Billy Moore uit Liverpool, een aan drank en heroïne verslaafde Muay Thai-bokser die in Thailand wordt opgepakt vanwege drugsbezit en in de beruchte Klong Prem-gevangenis belandt, in de volksmond spottend het Bangkok Hilton genoemd. Regisseur Jean-Stéphane Sauvaire baseerde zijn film op de memoires van de echte Moore, die voor aanvang van de aftiteling zelf ook even in beeld verschijnt. Het versterkt het spijkerharde, fysieke realisme dat Sauvaire voor ogen staat.

A Prayer Before Dawn. 4 sterren. Actie. Regie Jean-Stéphane Sauvaire. Met Joe Cole, Panya Yimmumphai, Vithaya Pansringarm. 116 min., in 17 zalen.

A Prayer Before Dawn is in feite een film over lichamen: hoe ze op elkaar gepropt in dezelfde zweterige cel ’s nachts een klein beetje proberen te slapen, hoe de zwakste lijven door de sterksten worden geslagen en gepenetreerd, hoe het lichaam toch doorleeft terwijl de geest is afgehaakt. Dat was wellicht onkijkbaar geweest als Sauvaire de energie van zijn hoofdpersonage niet zo feilloos had gevat. Moore is een agressieve, sterke en streetwise crimineel met een grote bek, maar acteur Joe Cole (Peaky Blinders) voegt razend knap enkele laagjes toe: angst, met name, die zelfs tijdens zijn woede-uitbarstingen zijn gezicht in een verwrongen grimas trekt.

Wanneer de gevangenisdirecteur zijn bokstalent herkent en Billy vraagt de gevangenis te vertegenwoordigen tijdens een vechttoernooi, zou dat in veel gevangenisfilms de verlossing betekenen. Billy wordt slechts gedwongen de grenzen van zijn incasseringsvermogen nog verder te verleggen.

Bijzonder: de film is zó fysiek dat je na afloop geneigd bent te controleren of je eigen ledematen het kijken heelhuids hebben doorstaan.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.