AlbumrecensieDown in the Weeds, Where the World Once Was

Na 9 jaar is Bright Eyes terug, en hoe ★★★★☆

Het is best even schrikken als in Persona Non Grata, een liedje op het eerste album van Bright Eyes in negen jaar, ineens een stel doedelzakken opduiken. Maar het is een van die momenten op Down in the Weeds, Where the World Once Was dat je als liefhebber van de liedjes van Conor Oberst denkt: fijn dat hij zijn bandmaatjes Mike Mogis en Nathaniel Walcott er weer even bij heeft gehaald.

Het materiaal dat een weerslag is van een nogal turbulente periode in het leven van Oberst (40), die al zijn halve leven platen uitbrengt, verdient alle grandeur die van dit nieuwe, groots klinkende album afstraalt.

De dood van zijn broer Matt en zijn echtscheiding leverden niet alleen Obersts urgentste liedjes in jaren op, ze zijn met de juiste zorg aan arrangementen die ze verdienen vastgelegd.

Oberst zingt ook met meer kracht en overtuiging dan we van zijn recente solowerk gewend zijn. ‘I’ll grieve what I have lost’, zingt hij in het openingsnummer Dance and Sing dat een soort stemverklaring lijkt: ‘How imperfect life can be/ Now all I can do is just dance on through.’

Behalve een plaat over het zoeken naar troost is dit nieuwe album er ook een over Obersts terugkeer naar Omaha, in de staat Nebraska, waar hij opgroeide en zijn eerste Bright Eyes-platen maakte. ‘This room is even smaller than I remember it’, stelt hij in One and Done vast. 

Minder eenduidig is de tekst van Stairwell Song. ‘You like cincematic endings’, besluit hij dit hoogtepunt van de plaat. Of hij aan zijn broer, zijn ex of iemand anders refereert is onduidelijk, maar de fraaie, aanzwellende orkestrale muziek raakt; niet te overdadig, niet te kitscherig, en dat geldt voor alle muzikale versiering. 

De ritmebox in Pan and Broom is zo’n vondst die je net als de doedelzakken eerst verrast, dan doet grijnzen en uiteindelijk ervoor zorgt dat je graag naar dit fraaie album teruggrijpt en Conor Oberst opnieuw in het hart sluit waar de twintig jaar geleden als ‘nieuwe Bob Dylan’ onthaalde liedjesschrijver toch uit was verdwenen.

Bright Eyes

Down in the Weeds, Where the World Once Was

Pop

★★★★☆

Dead Oceans/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden