AlbumrecensieOh That Monster

Na 16 jaar wachten weer een album van Thelonious Monster, maar al die tijd heeft weinig nieuws gebracht ★★☆☆☆

Zestien jaar zitten tussen het voorlaatste en het nieuwe album van rockband Thelonious Monster. De roem van bevriende bandjes uit Los Angeles – Red Hot Chili Peppers, Jane’s Addiction – bleek bestendiger. In 1992 was er die ene internationale hit, Body and Soul en de band had een gedegen reputatie als festivalact, maar voor de rest bleef Thelonious Monster hardnekkig hangen in de periferie van de rock- en grungegoden. Zanger Bob Forrest kickte eind jaren negentig af van een drugsverslaving en de band pakte de draad op in het livecircuit. 

Tijd voor nieuwe muziek. Je kunt Thelonious Monster nog om een ambachtelijke rockboodschap sturen. Met als resultaat tien liedjes die aangenaam vertrouwd klinken. Maar dat is dan ook tien keer confectierock: het zit oké maar ontbeert eigenheid. En (bijna) altijd verwijst de band naar interessantere collega’s. Het Black Crowes-citaat in Buy Another Gun, Beatles-harmonieën in Trouble. Zestien jaar tijd heeft weinig nieuws opgeleverd. En afgezien van Forrrests stem, die nog steevast naar huilerig afbuigt, ontbreekt het Thelonious Monster nog steeds aan een eigen smoel.

Thelonious Monster

Oh That Monster

Rock

★★☆☆☆

Outliner Records

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden