Mzzlmeiden op de Tina Dag

Tina ziet het als ‘een stukje bladbinding’, maar de meisjes van 13 die de Tina Dag bezoeken, komen voor Tina’s Plaza, het Tina’s Mazzelmeiden Huis en al die andere dingen die je leuk vindt om te doen en om te krijgen....

Een ‘superhippe’ zonnebril, een make-uptasje, diverse tijdschriften (Tina natuurlijk, High School Musical, Katrien, Nickelodeon), ‘iets van o.b.’ en een blikje met ‘iets van Libresse’, een poster van Bad Alice, een pen van de KNVB, een raar hoedje en stickers – nee, dat valt helemaal niet tegen, de oogst van een Tina Dag.

‘Wat hebben we ook alweer van Carry Slee gekregen?’

‘Een poster. En van Francine Oomen een klein pocketboekje.’

Eén keer per jaar organiseert uitgeversconcern Sanoma een dag voor de lezeressen van Tina, in attractiepark Duinrell in Wassenaar. Zondag was de achttiende.

Vanaf station Den Haag Centraal rijdt de Tina Bus, de basiskleur is roze en in het park worden Tina’s Plaza, het Tina’s Mazzelmeiden Huis en de Happy Hair Hoek bestormd door duizenden meisjes.

En anders zijn er altijd nog de Carry Slee-tent en de Francine Oomen-tent, de ‘Voetbaltruuk’ van de KNVB, Tina’s Horoscoop en Tina’s Striphelden, de Voque Girl-stand en optredens van Red!, Chipz, Hansen Thomas en nog een paar artiesten, plus natuurlijk de attracties van Duinrell, want na een paar uur heb je het wel even gehad met dat shoppen, als meisje van 13.

Dat is zo ongeveer het perspectief van de ongeveer achtduizend meisjes. Sanoma ziet het anders. ‘Je zit hier op de beleving van de meisjes’, zegt Silvia Veldboer, ‘projectmanager events’. Geroutineerd (en in karakteristiek marketingjargon) schetst ze de theoretische contouren van een Tina Dag.

Die blijken heel wat meer te omvatten dan een meute meisjes van ruwweg 8 tot 15 jaar zich kan voorstellen. Het gaat hier ook, en misschien wel vooral, om een ‘stukje bewijsvoering’ en een ‘stukje bladbinding’. De Tina Dag is voorts een poging van Sanoma het meisjesblad ‘driedimensionaal weer te geven’.

Tina neemt op deze manier haar verantwoordelijkheid voor haar abonnees, volgens Veldboer.

‘We hebben een groter belang dan alleen maar het vergroten van onze naamsbekendheid. Dit zijn onze abonnees. We willen dat ze ons vertrouwen en bij ons willen horen. We willen geen anonieme afzender zijn, maar laten zien wie we zijn, en wat we zijn.’

Zo ging dat nog niet in 1967, het jaar dat Tina voor de eerste maal verscheen in Nederland, louter met strips die merendeels uit het Engels werden vertaald. Op het hoogtepunt van de roem was de oplage van het weekblad 300 duizend. De oplage is gezakt naar 50 duizend, maar de Tina Dag heeft de daling overleefd, tot genoegen van Evelyn Schwarte.

Ze is bij Sanoma ‘Strategie & New Business manager’. Het hoort niet bij haar functieomschrijving, maar vanwege de enorme toeloop staat Schwarte in het Mazzel Meidenhuis in een roze Tina-T-shirt met een rood hoofd cadeautjes uit te delen; onder meer die superhippe zonnebril, een goede kopie van de pilotenbril van Ray Ban.

Volgens Schwarte wordt op de Tina Dag geprobeerd een ‘vertaalslag van het blad’ te maken. We moeten hierbij denken aan ‘showbiz en shopping’. Schwarte: ‘Tina is meer dan een tijdschrift. Het is ook iets van vroeger. De moeders van deze meiden kennen het nog, het is iets vertrouwds.’

Op deze dag gaat het om de ‘look en feel van de hippe Tina’ en, al heel wat aardser, om de adverteerders. ‘Wij bieden hun de mogelijkheid in contact te komen met hun doelgroep. Maar dat klinkt allemaal heel erg zakelijk. Het gaat er ons ook om de kinderen een leuke dag te bezorgen.’

Tina, dat zijn bijvoorbeeld Bente (13), Carlijn (‘bijna 13’), Eline (‘bijna 14’), Eva (13), Fee (13), Franka (13), Iris (13), Kelly (13) en Richella (13), negen tweedeklassers uit Haarlem, Santpoort en Bloemendaal. Ze hebben lang haar en dragen skinny jeans en daaroverheen wijd vallende shirts.

De hoge gympen met felgekleurde veters zijn van Adidas, Nike, Puma of Converse – Birkenstock-sandalen doen het trouwens ook nog steeds erg goed – en het geheel wordt afgemaakt met een behoorlijk grote hoeveelheid armbanden, haarbanden en kettingen: de dresscode van jonge tienermeisjes, zonder dat een dresscode is voorgeschreven.

Ze praten over school, leraren, slaapfeestjes, het proefwerk natuurkunde van de volgende dag, over hockey en over dansen en over broertjes en zusjes.

Wat ze het leukste vinden? ‘Shoppen.’ Wat ze van de Tina dag vinden? ‘Superleuk.’ De grootste meevaller? ‘Alles is veel goedkoper dan in de winkel.’

Het zijn de meisjes van 13 die Paul van Vliet in 1970 bezong, maar dan in een hippere variant: meiden.

Meisjes van dertien, niet zo gelukkig

Meisjes van dertien, d’r net tussenin

Te groot voor de poppen, te groot voor de merels

Te klein voor de liefde, te klein voor de kerels

Nog nergens een vrouw, ja, van boven voorzichtig

Maar verder nog nergens, nog te dun en te spichtig

Meisjes van dertien, droom d’r maar van

Meisjes van dertien, giechel maar an

En ze lezen, de Tina-meisjes. Voor de tenten van Francine Oomen en Carry Slee zijn de rijen 25 meter lang en ook de Boekentent puilt uit. In een moordend tempo signeert Marion van de Coolwijk haar boeken. Vanochtend is de uitgever met een ‘auto vol’ naar Wassenaar gereden en ’s middags is het grootste deel verkocht. ‘Ik heb blauwe handen gekregen van het signeren. Het gaat echt de hele dag door. Maar hartstikke leuk hoor.’

Van de Coolwijk heeft zo’n tweehonderd boeken op haar naam staan. Ze zette onder meer de serie De olijke tweeling voort en schreef tal van boeken voor kinderen met leesproblemen. Als schrijfster kun je het Kinderboekenbal en de boekenmarkt in Den Haag niet overslaan, zegt ze, en dat geldt ook voor de Tina Dag. ‘Hier móét je zijn.’

Ze noemt zichzelf een vrouw met een missie. ‘Want kinderen moeten lezen.’ Tot haar verdriet lezen jongens steeds minder. ‘Maar meisjes, die doen niets liever. Ze vinden het heerlijk.’ De uitgevers juichen: ‘Meidenboeken zijn een hype.’

Het is volgens Van de Coolwijk in gang gezet door Francine Oomen, de bedenkster van de Hoe overleef ik-serie. ‘Sinds die boeken is het helemaal in.’ Te veroveren valt er voor haar niet veel in Wassenaar: ‘Dit zijn meiden die willen lezen. Ze willen boeken kopen, ze hebben er het geld voor en ze willen het graag uitgeven.’

Van de Coolwijk kreeg toegang tot het hart van de doelgroep met haar reeks over de ‘Mzzlmeiden’, met titels als Mzzlmeiden en de pararazzi, Mzzelmeiden gaan los, Mzzlmeiden verliefd en Mzzlmeiden party! In de Boekentent staan ze tegenover haar, de mazzelmeiden.

Ze heeft na een dag signeren haar analyse paraat. ‘Dit zijn echt de meisjesmeisjes. Dellerige types zie je hier niet. Dit zijn allemaal schatjes. Ze zijn gezellig en ze zijn lief.’

Evelyn Schwarte van Sanoma: ‘Het is voor ons heel dankbaar, zo’n dag organiseren. De kinderen zijn overal blij mee, met elk cadeautje. Ze klagen niet en alles is leuk.’

Jonge vrouw die producten van o.b. uitdeelt tegen meisje van 13: ‘Gebruik jij tampons?’

Meisje van 13: ‘Eehhh...?’

Vrouw, begripvol: ‘Geef ze dan maar aan je moeder.’

Ze hebben een zooi tassen gekocht, en ‘make-up spulletjes’, en sjaals en T-shirts, en op de terugweg krijgen ze met z’n allen de slappe lach tijdens het lezen van een menstruatiedagboekje, maar dat mag niet in de krant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden