Tv-recensie Julien Althuisius

Mysteries at the Museum is alsof iemand je een spannend verhaal vertelt, maar tussendoor de hele tijd in je gezicht roept: ‘SPANNEND HÈ?’

Julien Althuisius

Het uitgangspunt van Mysteries at the Museum is op papier een goed idee. Op de uitvoering valt helaas nog wel wat aan te merken.

Omdat ik van geschiedenis houd, het belangrijk is verder te kijken dan de traditionele televisiezenders en streamingplatforms én omdat ik gewoon niet de moeilijkste ben, was ik benieuwd naar een nieuw programma dat afgelopen zondag in première ging op Discovery Channel. Het heet Mysteries at the Museum en het vertelt bijzondere verhalen achter ogenschijnlijk alledaagse objecten uit musea over de hele wereld. In theorie valt daar een wereld te winnen: vaak worden in musea zelfs de meest spectaculaire en prachtige voorwerpen begeleid door een tekst die de moeilijkste slapers nog spontane narcolepsie kan bezorgen.

Dat risico loopt de kijker van Mysteries at the Museum in elk geval niet. Het eerste onderwerp in de eerste aflevering was een houten beeldje uit een museum in het Franse Saverne. Het beeldje is meer dan vijfhonderd jaar oud, nog in uitstekende staat en een herinnering aan de zogenoemde Dansplaag van 1518. Om onverklaarbare redenen begonnen mensen uit Straatsburg dagen- tot wekenlang te dansen, vaak tot ze letterlijk dood neervielen. Een bijzonder en spannend verhaal, door de makers van Mysteries at the Museum kracht bijgezet door elke tweede zin te begeleiden door aanzwellende strijkers en donderende pauken.

Hier een paar acteurs die artsen spelen voor Mysteries at the Museum. Ze overleggen over wat de oorzaak van de Dansplaag zou kunnen zijn. Let ook op de kaars, subtiel links in beeld, die bijdraagt aan de authenticiteit van de situatie. Beeld Discovery Channel

Een voorbeeldje.

Straatsburg, 1518. Er is crisis vanwege aanhoudende droogte. Er was honger, oogsten mislukten, mensen werden ziek.

‘Maar het kon nog veel erger’ RAMBAMBAMBAMDONDERBLIKSEM.

‘Op 14 juli (HYSTERISCHE VIOLEN) ontvouwt zich een curieus spektakel in het centrum van de stad.’ (Het beeld schiet BAM naar het oude Straatsburg. FLITS, begeleid door een geluid alsof er een zwaard uit een schede getrokken wordt). ‘Een vrouw in het centrum van Straatsburg begon zonder aanwijsbare reden te dansen.’ (VIOLEN EN ANDERE STRIJKINSTRUMENTEN, HEL, VERDOEMENIS). In beeld ondertussen een dansende vrouw, wazig, verdubbeld, om maar te laten zien dat het echt heel vreemd was wat er gebeurde.

Ik kende het verhaal van de Dansplaag uit 1518 nog niet en had er graag over willen leren. Maar als het zo moet kijk ik liever gewoon op Wikipedia. De inhoud werd volledig overschreeuwd door de vorm. Het is alsof iemand je een spannend verhaal vertelt, maar tussendoor de hele tijd in je gezicht roept: ‘SPANNEND HÈ? OH WAT EEN SPANNEND VERHAAL IS DIT. JONGENS, WAT EEN SPANNING. SPANNENDSTE VERHAAL OOIT MAG IK NOG EEN DUBBELE ESPRESSO’.

Destijds werd de verklaring voor het obsessieve dansen gezocht in een zonnesteek of de vloek van een heilige. Historici van nu denken (man met bril bladert door oud boek, vrouw kijkt door vergrootglas naar manuscript) dat de slachtoffers vergiftigd brood hadden gegeten en door een schimmel aan het hallucineren waren geslagen.

Maar, zo besluit de verteller het verhaal dat de kijker wagenziek, duizelig en met suizende oren achterlaat, ‘de echte oorzaak blijft nog altijd een mysterie’. Ook dat nog. Er waren pas acht minuten van de drieënvijftig minuten van deze aflevering verstreken; nog vier onderwerpen te gaan. Nee, bedankt. Toch liever het museum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden