My Week with Marilyn is vooral een romantische jongensdroom

Zie haar de vliegtuigtrap afdalen, elegant en stralend. Marilyn Monroe is op de toppen van haar roem wanneer ze in 1956 in Londen arriveert voor de opnamen van The Prince and the Showgirl, een komedie waarin ze tegenover het Britse acteerkanon Sir Laurence Olivier zal staan.

Pauline Kleijer
Monroe en Williams. Beeld getty
Monroe en Williams.Beeld getty

Het moeizame productieproces van die film werd van binnenuit beschreven door Colin Clark, die als net afgestudeerde twintiger een baantje als derde regieassistent had bemachtigd. Zijn succesvolle memoires verschenen in 1995; vijf jaar later volgde nog een verslag over dezelfde periode, dit keer nog onthullender. Want er was meer aan de hand geweest tussen hem en Marilyn Monroe dan hij in eerste instantie had beschreven.

Op dat laatste boek is My Week with Marilyn gebaseerd. De jonge Clark wordt gespeeld door Eddie Redmayne, een getalenteerde jonge Brit. Maar de kans is klein dat iemand zijn naam zal onthouden; veel belangrijker is natuurlijk de vertolking van Monroe.

Michelle Williams durfde de rol aan, en slaagt er goed in Monroe te imiteren. Op de gelijkenis valt wel iets af te dingen. Williams is te mager en mist sexappeal, maar daar staat tegenover dat ze de kwetsbare kanten van Monroe knap weergeeft, en griezelig exact de juiste, overbekende poses weet aan te nemen.

De film draait vooral om Marilyns problemen. Ze is onzeker over haar acteertalent, drinkt te veel en gebruikt allerhande medicijnen. Op de set van The Prince and the Showgirl ontstaat een conflict tussen de no-nonsense aanpak van Olivier - die de film ook regisseert - en het door Monroe omhelsde method acting. En dan is er nog haar kersverse, maar nu al problematische huwelijk met toneelschrijver Arthur Miller.

Als een zwak poppetje, zo wordt de wereldberoemde filmster afgeschilderd, zonder dat de film echt in haar psyche duikt. Dat is ook het grootste probleem van My Week with Marilyn: voor een luchtige komedie kent de geschiedenis te veel ballast, maar een serieus drama mocht het ook niet worden.

De ervaren theater- en televisiereregisseur Simon Curtis maakte van zijn speelfilmdebuut vooral een romantische jongensdroom, gecombineerd met een geestig kijkje achter de schermen van de filmwereld. Dat is even aantrekkelijk als vluchtig. My Week with Marilyn is goed geacteerd, onderhoudend en amusant, maar ook heel snel weer vergeten.

Scène uit de film. Beeld ap
Scène uit de film.Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden