‘Muzikaliteit is mijn basis’

Droomrijders van Boris Gerrets is een poëtische documentaire over de grauwe wereld van snelwegen, tankstations en parkeerplaatsen. ‘Veel is impromptu.’..

‘Ik heb eerst gelift, maar niemand nam me mee. Toen ben ik met mijn eigen auto rond gaan rijden. Maar dan maak je geen contact. Dáár gaat de film over: over de onmogelijkheid om contact te maken.’

Droomrijders van Boris Gerrets (1948) is een poëtische documentaire over de grauwe, anonieme zone tussen snelwegen, tankstations, wasstraten en parkeerplaatsen, waar mensen onderweg zijn, aan het werk of op zoek naar vrijheid.

Samen met cameraman Martijn van Broekhuizen (die ook de fraaie fotografie deed voor 4 Elements, de openingsfilm van IDFA) volgt Gerrets een allochtone schoonmaker die op parkeerplaatsen de vuilniszakken vervangt, en kijkt hij mee over de schouder van een caissière en een toiletmeneer. Beelden van wielen, wegmarkeringen en voorbijrazende auto’s worden afgewisseld met een enkele, korte vraag. ‘Veel is impromptu. Mensen liepen gewoon mijn kader binnen.’

Gerrets wilde aanvankelijk een fictiefilm maken, naar aanleiding van een krantenberichtje over de Fransman Jean-Claude Romand, die jarenlang een dubbelleven leidde. Hij hield de schijn op dat hij een gerenommeerd onderzoeker was bij de Wereldgezondheidsorganisatie in Genève. In werkelijkheid had hij zijn medicijnenstudie nooit afgemaakt en was hij werkloos. Romand kreeg levenslang nadat hij zijn ouders, echtgenote en twee kinderen had vermoord, toen zijn bedrog niet langer vol te houden was geweest. Omdat in Frankrijk al twee films over de zaak werden gemaakt (L’emploi du temps van Laurent Cantet; L’adversaire van Nicole Garcia), en het Gerrets niet lukte zijn film in Parijs op te nemen, besloot hij het over een andere boeg te gooien. In Nederland in plaats van Frankrijk. Documentair in plaats van fictie.

Zijn research begon in de dagen nadat Theo van Gogh was vermoord. Een paar maanden later kwam een vrouw om het leven op de A4 bij Rijswijk, nadat een groep jongeren een stoeptegel vanaf een viaduct door haar voorruit had gegooid. ‘In de realiteit van mijn film vormde die daad het pendant van wat er maatschappelijk gebeurde. Nederland was bedwelmd. Het was het gevolg van de anonimiteit. Het gaf mijn film een soort pijn.’

Gerrets was danser en beeldend kunstenaar voordat hij in 2004 zijn eerste documentaire maakte: Tuinverhalen, over stedelijke landbouw in St. Petersburg en in Detroit. ‘Ik zie geen breuklijn. Bij dans heb ik mijn muzikaliteit ontwikkeld. Dat is de basis van mijn films.’

Hij heeft Droomrijders vertoond aan de vrienden van zijn dochter. ‘Die zitten ondertussen wat te spelen met hun mobieltje, maar ze hebben hem wel gezien. Het werkt net zoals een cd met verschillende nummers achter elkaar, elk met een bepaalde duur en een eigen sfeer. Als je een stukje niet gezien hebt, ben je niet direct de draad kwijt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden