Muzikale creativiteit die zich wild vertakt

Wat gaat er schuil achter de namen in de kunst? De Volkskrant stelt wekelijks iets of iemand aan u voor....

Postrock, sfeervolle rock met een enkele spanningsboog zonder herhalend refrein, is als muziekgenre stevig ingeburgerd (Sigur Rós). Triphop idem, de combinatie van hiphop, dance en een toefje rock, die vooral in de jaren negentig populariteit genoot (Portishead). Ook folktronica, een mengsel van folk en elektronica, is een redelijk heldere omschrijving van de muziek in kwestie (Four Tet).

Genres zijn handig. Ze scheppen overzicht en duidelijkheid, tijdens gesprekken bijvoorbeeld. Het publiek weet waar het aan toe is als het beestje een naam heeft. Maar genres bakenen ook af, neigen naar het versterken van hokjesgeest en zijn daarom weinig geliefd bij de muzikanten. Die maken liever kunst dan dat ze zich in één woord laten samenvatten.

Precies daarom is de huidige Britse elektronica-scene interessant om te volgen. Daar volgen de muzikale ontwikkelingen elkaar in hoog tempo op, en strijden nieuwe, soms even komische als treffende genreduidingen om voorrang. Genres als funky, bassline, wonky en aquacrunk vormen zo eerder een illustratie van de zich wild vertakkende muzikale creativiteit dan een middel om orde te scheppen in de chaos.

Het past in de gedachte van de Londense dj en producer Kode 9, tevens baas van het toonaangevende label Hyperdub en muziekdocent aan de Universiteit van East Londen, die zijn muziek beschouwt als een virus dat voortdurend imiteert, splitst, muteert en zich verspreidt naar andere takken van muziek, mede dankzij de razendsnelle distributie via internet.

Neem wonky, dat letterlijk refereert aan de ‘wankele’ en ‘instabiele’ ritmes en melodieën van de muziek, als een meer kleurrijke en luchtige variant van dubstep, het genre met zijn loodzware bassen, waarmee enkele jaren geleden het startschot werd gegeven voor de recente Britse dynamiek.

Een dergelijke term, ontstaan als grapje tussen artiesten onderling, gaat in dit muzieklandschap onmiddellijk een eigen leven leiden. Zo meldde de befaamde Britse muziekjournalist Simon Reynolds op zijn blog voor The Guardian dat wonky straattaal is voor de drug ketamine, die populair zou zijn bij bezoekers van deze feesten. Muzikant Zomby, kartrekker van het wonkygenre, sprak hem fel tegen.

Rustie uit Glasgow introduceerde op een flyer met een knipoog de aquacrunk, vanwege zijn fascinatie voor crunk (combinatie van hiphop en dance) en de ‘aquatische’ wijze waarop zijn muziek voortdurend van vorm verandert. In no-time werd aquacrunk omarmd als hét hiphopgeluid van Glasgow.

Uiteraard zijn de hokjes van deze Britten gestoeld op nuanceverschillen, maar nog meer lijken ze een speelse en zelfbewuste onderstreping van elkaars muzikale diversiteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden