'Muziek maak je door te spélen'

INTERVIEW Chris Goss..

Amsterdam Als de invloedrijke Amerikaanse rockband Masters Of Reality niet had bestaan, zou Kyuss waarschijnlijk niet zijn opgericht. En dan zouden Queens of The Stone Age en ook Them Crooked Vultures er ook niet zijn geweest. Werkelijk álle muzikanten die stoner rock of desert rock maken, erkennen de ‘Masters’ als grondleggers en frontman Chris Goss als godfather van het genre.

Ironisch genoeg vergeet Goss (1959) zélf soms dat hij, behalve toonaangevend producer en gewild gastmuzikant, ook nog frontman is van de band die vanavond en morgen in Nederland optreedt.

Zonder de Nederlander Ed van Zijl, labelbaas van Goss’ platenlabel Mascot, zou het nieuwe Masters-album Pine/Cross Dover er vermoedelijk niet zijn gekomen, erkent Goss, ontspannen onderuitgezakt op een fauteuil in zijn Amsterdamse hotelkamer: ‘Toen Ed me vroeg of ik een nieuwe Masters-plaat wilde maken, dacht ik: o ja, verrek, dat kan ik ook wel weer eens doen. Ik heb het de laatste jaren te druk gehad om überhaupt over de band na te denken.’

Oorzaak: veel werk als producer. Hij nam albums op met artiesten als Queens Of The Stone Age, UNKLE, Smith & Pyle en Mark Lanegan. Vaak speelde hij ook een mopje mee: in de studio, tijdens de daaropvolgende tournee of beide. ‘Hoe langer je niets van de Masters hoort, hoe drukker ik het heb’, zegt Goss.

Zo gaat dat eigenlijk al twee decennia. Masters Of Reality bestaat sinds 1986, maar is 23 jaar later pas aan het vijfde studioalbum toe, als je de ‘kliekjesplaat’ Give Us Barabbas (2004) even niet meetelt.

Tussen het vorige studioalbum Deep In The Hole (2001) en Pine/Cross Dover verstreken acht jaren en dat is zelfs voor Masters Of Reality een record.

Pine/Cross Dover breekt nadrukkelijk met het verleden: opener King Richard TLH rockt vertrouwd, maar veertig minuten later zijn we in de twaalf minuten lange jamsessie Alfalfa beland. Het album klinkt vooral losjes en experimenteel.

‘Telkens wanneer ik besluit de band weer eens tot leven te wekken, richt ik in feite een nieuwe op. Drummer John Leamy en ik zijn de enige vaste bandleden. Wat we gaan doen, hoe het nieuwe album moet gaan klinken en welke live bezetting we gaan samenstellen om dat uit te voeren? Het is altijd weer de vraag. Dat is leuk en spannend’ – hij schatert – ‘maar ook vermoeiend en duur.’

Wat maakt een Masters-plaat tot een Masters-plaat? Goss denkt even na: ‘Plezier. Muziek maken noem je niet voor niets ‘spelen’. Je moet spélen, als een kind. Kijk naar verschrikkelijke rockbands als Nickelback of Creed: daar wordt niet gespééld, snap je?’

Je hoort aan hem dat hij dit vaker heeft gezegd. ‘Ja, het is mijn stokpaardje. Ik zeg het voortdurend tegen de bands waarmee ik werk, of het nou mijn eigen Masters zijn of bands die me als producer hebben ingehuurd: maak sámen muziek en praat daarover. Ik wil samenspel zien. Dat kan nooit mislukken, want een album is geen eindproduct, maar een momentopname. Je sluit bepaalde deuren achter je en trapt andere deuren open, op weg naar je volgende album.’

Producer zijn of een Masters-album opnemen? Goss ziet weinig verschil, behalve dan dat producer zijn voor hem, hoe ironisch, lucratiever is dan het opnemen van een album met die invloedrijke, bewierookte Masters Of Reality. Maar verder? ‘Mensen denken soms dat ik de Masters aangrijp om weer eens zélf de baas te kunnen spelen, maar nee: ook als Masters-frontman doe ik dat niet. Er is maar één baas: het liedje. Iedereen in de studio dient het liedje.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden