Musical ‘Oebele’ swingt, fonkelt en is puur

Maak je hoofd leeg, denk aan een wit vel papier. Dan: de zon en een strakblauwe lucht. Dat is Oebele, zegt acteur Joris Lutz bij de start van de gelijknamige familievoorstelling....

Na de musicalversies van Hamelen en Tita Tovenaar kon dus ook de theaterbewerking van Oebele niet uitblijven. Binnen de levendige vertaling naar deze tijd, met Nol Havens en zijn VOF de Kunst als frisse podiumband, hielden de makers de kern knap overeind: ook deze Oebele zet in op puur sentiment, verbeelding, fantasie. Oebele mag dan een dorp zijn, het is vooral een ode aan ieders ideaal, dat denkbeeldig groeit op blanco papier.

Aan acteur Joris Lutz (41) kleeft een tweede natuur van een ventje van negen – bijna tien. Met kloppend jongenshart sleurt hij de toeschouwer mee naar zíjn Oebele van vroeger waar niemand hoeft te verhuizen omdat iedereen al thuis is. Zanger Nol Havens voorziet hem van nuchter commentaar: ‘Man, dat Oebele van jou bestaat niet meer.’ En het showballet vult rappend aan dat het om chillen gaat, msn’en, downloaden en keihard gruwelen.

Zo staan beide mannen losjes met de handen in hun zakken tegenover elkaar: toen versus nu maar in wezen hetzelfde, strijdend voor vrije ruimte, een plek om te dagdromen. VOF de Kunst pept een aantal nummers op met een gospelgroove of een countrysnik. Halverwege gaat de voorstelling naadloos over in een open podium waar vooraf geauditeerde kinderen uit de regio hun kunstje laten zien. Tijdens de première steeg het sentiment zelfs tot vlieghoogte, toen een jongen rappend op zijn viool Jan Klaasen de Trompetter vertolkte, onbewust van het feit dat de oorspronkelijke zanger én televisie-Oebeling Billy Biggelaar (Rob de Nijs) in de zaal zat.

Nog niet alle geluidsversterking was bij aanvang in balans. Een zendmicrofoontje haperde en het energieke en bonte showballet klonk iets omfloerst: kwestie van techniek. Lutz heeft zingend minder bereik dan de oercast (Willem Nijholt, Wieteke van Dort, Ab Hofstee en Rob de Nijs). Maar dat compenseert Havens, bijvoorbeeld met een ontroerend gezongen wenstocht naar de maan, ‘toch niet heel ver hier vandaan’.

Oebele swingt, fonkelt en is egoloos en puur. Als Lutz aan het slot de ouders herinnert aan de kantoorsleur van morgen, bij het kopieerapparaat, denk je onwillekeurig aan al die witte vellen die daarin op verbeeldingskracht liggen te wachten.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden