Nieuw Venster Lisa Bouyeure

Music#MeToo: het middel lijkt iets te willekeurig, maar de discussie is hard nodig

Alweer zes jaar geleden gebeurde er iets ongekends. In het nummer U.O.E.N.O. vertelde de Amerikaanse rapper Rick Ross hoe hij (of zijn rappende alter-ego) mdma in de champagne van een vrouw deed, haar mee naar huis nam en daar, buiten het zicht van pottenkijkers, zijn slag sloeg. Dit is overigens nog niet het unieke gedeelte van het verhaal. Weerzinwekkende misogynie is er genoeg in hiphop, van de obligate bitches, hoes en tricks tot het verheerlijken van geweld tegen vrouwen, en dat zeg ik als groot liefhebber van het genre. Wat deze kwestie zo uitzonderlijk maakt is dat de gewraakte tekst na kritiek uit het nummer werd verwijderd en dat Rick Ross zelfs zijn excuses aanbood.

‘Ik erken dat ik als artiest een stem heb, en daarmee ook de kracht om te beïnvloeden’, zei hij destijds in een statement op de website van muziektijdschrift Billboard. ‘Aan de jonge mannen die naar mijn muziek luisteren, weet alsjeblieft dat het niet alleen een misdaad is om een vrouw met drugs van haar keuzevrijheid te beroven, maar dat het ook verkeerd is en dat ik het niet aanmoedig.’ Rick Ross zei tot slot te hopen dat er een gezonde dialoog op gang zou komen.

Lang genoeg gewacht, moet de Nederlandse Valerie Hammen hebben gedacht. Ze richtte de stichting Music#MeToo op, geënt op de online beweging, en kondigde deze week aan de vrouwonvriendelijkheid van rappers niet met hashtags (daarvoor had het #MusicMeToo moeten heten) maar via de rechtbank te gaan bestrijden. De trigger was een met hiphop omlijstte kerstborrel op de Zuidas, waar haar dochter betast zou zijn door een ceo uit de vastgoedwereld. Die zaak wordt nu onderzocht door het OM.

Rick Ross arrives for the 60th Grammy Awards on January 28, 2018, in New York. Beeld AFP

Zelf is Hammen niet bereikbaar voor commentaar, maar haar juridisch adviseur Karim Aachboun wil telefonisch wel het een en ander verduidelijken. Dat de pijlen van Music#MeToo specifiek op de rapwereld worden gericht, is volgens hem omdat vrouwonvriendelijkheid daar een grotere rol speelt dan bij andere muziekgenres, al benadrukt hij dat ze ook opkomen voor mannen die bijvoorbeeld het slachtoffer zijn van online exposure. ‘Hiphop trekt veel jongeren dus artiesten zouden een voorbeeldfunctie moeten hebben.’

Om teksten is het de stichting niet te doen. Met het ingediende verzoekschrift willen ze er vooral voor zorgen dat de bazen van rappers de ethische gedragsregels van hun labels na gaan leven. Breghje Kommers en Ali B. van SPEC onder anderen, en Kees de Koning van TopNotch. ‘Bij elk managementbureau is daarnaast één rapper gekozen die het de afgelopen tijd bont heeft gemaakt.’ Dat werden Boef, die vrouwen ‘kechs’ (hoeren) noemde op Snapchat, en Frenna, die in Suriname vastzat vanwege seks met een minderjarige en het verspreiden van een filmpje daarvan.

Het middel lijkt iets te willekeurig, maar de discussie is hard nodig. Sinds het begin van #MeToo wordt de vraag gesteld waarom de beweging maar niet tot de hiphopwereld door wil dringen. Vooral in Amerikaanse media weliswaar, maar ook Nederland heeft wat dat betreft geen voortrekkersrol. Want waarom kreeg een doodgeschoten rapper op een festival in de Beekse Bergen een gedenkplekje, ook al was hij minstens zo bekend vanwege het bont en blauw slaan van zijn ex? Waarom zit Kempi nog steeds bij platenlabel TopNotch, nadat hij onder meer werd veroordeeld voor het prostitueren van een 16-jarig meisje? En waarom zijn Boef en Frenna onverminderd populair?

Het is vloeken in de kerk, waar de scheiding tussen artiest en werk heilig wordt geacht, maar heel misschien zijn hiphopfans niet zo onder de indruk als zaken waar al decennia over wordt gerapt daadwerkelijk gebeuren. Al helemaal nu videoclips, vlogs, songteksten en posts op sociale media naadloos in elkaar over lijken te lopen. Kan iedereen wel weer zijn handen in de lucht gooien like they just don’t care, maar er is aanleiding genoeg om ze voor de verandering eens in eigen boezem te steken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden