Musetto & Jinek

Hoe de beste kop van The New York Post bijna werd verpest door het ontbreken van blote borsten en Eva Jinek Hans Kazàn beter niet had kunnen uitnodigen.

Hans Kazàn. Beeld null
Hans Kazàn.

Flop

Breinbreker op de late avond: 'Waarom vallen de tweets van Hans Kazàn bij zo veel mensen in de smaak?' Het was de opmaat naar een gesprek met de gevallen goochelaar in Jinek, naar aanleiding van zijn - zogenaamd nieuwswaardige - nominatie voor De Beste Social Media Award in de categorie BN'er.

Er volgden tien minuten pijnlijke televisie, volgens twee ijzeren natuurwetten: grappen uitleggen is nooit leuk en tweets slaan immer dood op tv. Zelf was hij verbaasd geweest over zijn nominatie, zei de sympathieke Hans, want zijn online grollen 'komen spontaan boven'.

Een bloemlezing dan maar. Een foto van de goochelaar met zijn hoofd tussen een liftdeur: 'Facelift' ('Ja, dat weet ik nog goed, dat was in Terneuzen...'). Hans met een paar pakken mariakaakjes: 'Ik accepteer cookies' ('De kleinkinderen waren net bij ons geweest, dan ligt de kast altijd vol koekjes'). Hans die een rietje tussen zijn neus en lippen klemt: 'Hans en rietje' ('Die heeft mijn schoondochter bedacht, bij het tankstation'). Hans die een benzineslang voor zijn mond houdt: 'Ff bijtanken' ('Ja, dat was in Ommen').

null Beeld null

Eva Jinek had er samen met de redactie 'intens van genoten', zei ze aan het eind van het gesprek. Helaas werd de vraag - waarom die tweets een hit zijn - niet beantwoord. Het betreft natuurlijk ironische lof, vergezeld van retweetwaardige verbazing over het feit dat een volwassen man, een icoon uit de jeugdjaren bovendien, deze flauwigheden bedenkt en ook nog de moeite neemt om ze online te plaatsen. Maar die waarheid bleek te ongemakkelijk, vlak voor de nacht. En zo bleek Kazàn niet de enige illusionist aan tafel.

Loes Reijmer

Top

Op 14 juli 1983 kwam er op de redactie van tabloid The New York Post een persbericht van de politie binnen. Er was een enorm bloedbad aangericht in een obscure bar. Onder de vele gruwelijkheden: een onthoofding.

Vinnie Musetto, een grote man met een warrige baard, zette het toetsenbord op capslock en typte grijnzend de kop die de geschiedenis in zou gaan als de prikkelendste ooit. HEADLESS BODY IN TOPLESS BAR

Het is een ondergewaardeerde kunstvorm: koppen maken. De dappere mannen en vrouwen die deze kunst beheersen, krijgen vaker kritiek dan lof te horen en blijven vrijwel zonder uitzondering in de anonimiteit.

Vinnie Musetto niet, zijn werkwoordloze kop verwierf over de jaren een cultstatus: er kwam een gelijknamige film, er waren T-shirts te koop met de kop als opdruk en het boek over de beste krantenkoppen ooit werd ernaar vernoemd. Die ene kop maakte hem zo beroemd dat The New York Times een postuum schreef over Musetto, die dinsdag overleed.

In Nederland heeft de traditie van gevatte koppen schrijven nooit echt wortel geschoten. Zeker vergeleken met de Britse tabloids niet. Wij moeten het doen met De Telegraaf, die vorig week boven een stuk over criminele Turken kopte: 'Oorlog in Turkse Önderwereld'.

null Beeld null

Nadat Musetto de kop had getikt, verzamelden de redacteuren zich om zijn scherm alsof ze een Rembrandt aanschouwden. Maar wacht even, zei de chef. 'We weten niet zeker dat het een topless bar is.'

Een telefoontje later bleken er goddank blote borsten te zien. Kon er toch geschiedenis worden geschreven.

Haro Kraak

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden