Muse zoekt de kitsch en predikt groot onheil

Muziek..

ROTTERDAM Drie indrukwekkende zuilen heeft het Britse extaserocktrio Muse zaterdag voor zichzelf opgericht in de Rotterdamse Ahoy. Drie kantoortorens lijken het aanvankelijk, Triple Towers, waarin tijdens de spectaculaire opening van de show geprojecteerde schimmen opwaarts gaan per trap om daarna in vrije val weer naar beneden te duvelen.

Het is passende Muse-beeldtaal: de band bezingt de robotisering van de mens en speelt Lego met complottheorieën -– de overheid dient ons drugs toe om ons dom te houden, dat soort paranoia. Echt een band dus voor verontruste moeders tegen nanochipvaccinaties, wie weet waren ze er.

Als de doeken rond de torens vallen bij het tot revolutie oproepende openingsnummer Uprising van de laatste plaat The Resistance blijkt dat in de torens drie separate podiums zijn uitgespaard, ergens tussen de vijfde en de zesde verdieping. Goed nieuws voor het publiek op de tweede ring van de concertzaal, dat Muse recht in het gezicht kan kijken. Maar de rest van de uitverkochte Ahoy mag ook niet klagen, want wat is dit concert geweldig vormgegeven.

Op alle zijden van de torens wordt geprojecteerd: veel zwart-wit, stemmig fascistoïde rood-zwart, soms zien we alleen nog grote, angstig knipperende ogen, dan weer die klimmende mannetjes. Als de drie podia ook nog op en neer blijken te kunnen bewegen, en de lasers Ahoy inmiddels onder een mintgroene deken hebben gelegd, valt de mond even open. Ahoy is een schitterende kathedraal waarin Muse groot onheil kan prediken.

En als je de zwaarmoedige boodschappen door de zaal hoort dreunen bedenk je je ook nog dat de band dit flitsende uiterlijk niet eens nodig heeft. De liedjes lijken rechtstreeks gericht op een dik pak kippenvel en worden door zanger/gitarist Matthew Bellamy in vervoering aan de voeten van Ahoy gelegd, al zijn zijn spel en galmende zang eerder effecterig dan virtuoos. Grote gebaren en veel intens voelen, dat is Muse, en daarmee wordt het nieuwe werk van angstplaat The Resistance afgedraaid: de op het album wat vlakke nummers als Undisclosed Desires en Unnatural Selection krijgen er live door een diep overtuigd samenspel een paar dimensies bij en zo krijgt ook ouder materiaal van Black Holes & Revelations een extra lekkere, donkere lading.

Muse is een echte live-band, en blinkt uit in een vernuftig gebruik van gitaar- en baseffecten. Bellamy en bassist/zanger Chris Wolstenholme zetten een berg techniek in tijdens hun spel en zo bouwt Muse een fraai bombastisch rockgeluid, een onwaarschijnlijke bak constante apotheose van slechts drie muzikanten, enkel ondersteund door toetsen/piano.

De band zoekt het randje van de kitsch; in werk dat met Joy Division-gitaartjes wijst naar de jaren tachtig, zoals het prachtig geëxalteerd gespeelde Map Of The Problematique, en in recente nummers die meer aansluiting zoeken bij Queen. Soms krampachtig, zoals in United States of Eurasia dat te veel Freddy Mercury ademt om nog serieus genomen te kunnen worden. Hier, in door Bellamy op de piano gespeelde Oosterse accenten schiet Muse even door de kritische kitschgrens.

Gelukkig laat de band de symfonische mislukkingen van The Resistance, met quotes van Chopin en Saint-Saëns, voor wat ze zijn, anders zou het zaterdag nog fout kunnen aflopen. Nu moet worden gezegd dat Muse de sacrale sfeer anderhalf uur knap weet vast te houden en dat de gemeente Ahoy vermoedelijk voor maanden verse geloofskracht heeft gekregen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden