Muse predikt onheil in kathedraal Ahoy

Drie indrukwekkende zuilen heeft het Britse extaserocktrio Muse zaterdag voor zichzelf opgericht in de Rotterdamse Ahoy.

Drie kantoortorens lijken het aanvankelijk, the Triple Towers, waarin tijdens de spectaculaire opening van de show geprojecteerde schimmen opwaarts gaan per trap om daarna in vrije val weer naar beneden te duvelen. Passende Muse-beeldtaal: de band bezingt de verdrukking en robotisering van de mens en speelt Lego met complottheorieën - de overheid dient ons drugs toe om ons dom te houden, dat soort paranoia. Echt een band voor de moeders tegen nanochipvaccinaties, wie weet waren ze er.

Doeken

Als de doeken rond de torens vallen bij het tot revolutie oproepende openingsnummer Uprising van de laatste plaat The Resistance blijkt dat in de torens drie separate podiums zijn uitgespaard, ergens tussen de vijfde en de zesde verdieping. Goed nieuws voor het publiek op de tweede ring van de concertzaal dat Muse recht in het gezicht kan kijken. Maar de rest van de uitverkochte Ahoy mag ook niet klagen, want wat is dit concert geweldig vormgegeven.

Op alle zijden van de torens wordt geprojecteerd: veel zwart-wit, stemmig fascistoïde rood-zwart, soms zien we alleen nog grote, angstig knipperende ogen op de zuilen, dan weer die klimmende mannetjes. Als de drie podia ook nog op en neer blijken te kunnen bewegen, en de lasers Ahoy inmiddels onder een mintgroene deken hebben gelegd, valt de mond echt even open. Ahoy is een schitterende kathedraal, Muse predikt onheil.

En als je de boodschappen door de zaal hoort dreunen bedenk je je ook nog dat de band dit flitsende uiterlijk niet eens nodig heeft. De liedjes lijken rechtstreeks gericht op een dik pak kippenvel, worden door zanger/gitarist Matthew Bellamy in vervoering over alle ringen gelegd al zijn zijn spel en galmende zang eerder effecterig dan virtuoos. Grote gebaren en veel intens voelen, dat is Muse, en daarmee wordt het nieuwe werk van angstplaat The Resistance afgedraaid: de op het album toch wat vlakke nummers als Undisclosed Desires en Unnatural Selection krijgen er live door een diep overtuigde voordracht een paar dimensies bij en zo krijgt ook ouder materiaal van Black Holes & Revelations een extra lekkere, duistere lading.

Basseffecten

Muse is een echte live-band en blinkt vooral uit in een vernuftig gebruik van gitaar- en basseffecten. Bellamy en bassist/zanger Chris Wolstenholme zetten een berg techniek in tijdens hun spel en zo bouwt Muse een fraai bombastisch en vol rockgeluid, een onwaarschijnlijke bak constante apotheose zo van slechts drie muzikanten, enkel ondersteund door toetsen/piano.

De band zoekt het randje van de kitsch; in hun werk dat met Joy Division-gitaartjes hint naar de jaren tachtig, zoals het prachtig geëxalteerd gespeelde Map Of The Problematique, en in recent werk dat meer aansluiting lijkt te zoeken bij Queen en Pink Floyd. Soms te krampachtig, zoals in United States of Eurasia dat teveel Freddy Mercury ademt om nog serieus genomen te kunnen worden. Hier, in door Bellamy op de piano gespeelde Arabische accenten schiet Muse even door de kritische kitschgrens.

Gelukkig laat de band de symfonische mislukkingen van The Resistance, met quotes van Chopin en Saint-Saëns, voor wat ze zijn, anders zou het zaterdag nog fout kunnen aflopen. Nu moet worden gezegd dat Muse de sacrale sfeer anderhalf uur knap weet vast te houden en dat de gemeente Ahoy vermoedelijk voor maanden verse geloofskracht heeft gekregen.

Frontman Matthew Bellamy van Muse. (Marcel van den Bergh) Beeld
Frontman Matthew Bellamy van Muse. (Marcel van den Bergh)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden