InterviewJan Doense

Mr. Horror Jan Doense over zijn favoriete griezelfilms

Halloween staat voor de deur: Horrorfilmspecialist Jan Doense weet hoe een scène er uit moet zien om de kijker de stuipen op het lijf te jagen.

Jan Doense Beeld Frank Ruiter

‘Het vooroordeel is dat horrorfilms nergens over gaan. Horror zou alleen maar zinloos geweld zijn. Daar verzet ik me al mijn hele leven tegen. Horror hoeft niet per se bloederig te zijn. Het genre gaat van suggestief tot heel bloederig. En alles daar tussenin.

‘Er zijn veel soorten horrorfilms, en ik heb dan ook veel verschillende favorieten. Kijk: The Texas Chain Saw Massacre is heel iets anders dan Jaws. Of de oude Frankenstein. Sommige mensen vinden Rosemary’s Baby geen horror: dat is hij wel. Die gaat over een jonge vrouw die een kind krijgt van de duivel, temidden van een sekte. Pure horror.

‘Toen ik jong was, ontdekte ik dat ik een kick kreeg van enge films. Ik ging naar de oude Halloween en zat echt op het puntje van mijn stoel: ik vond het zó waanzinnig eng. Je kunt ook zeggen: stel je daar dan ook niet aan bloot. Maar ik ben altijd weer gefascineerd. Het is een soort rare aantrekkingskracht die bij wijze van spreken sterker is dan ik zelf.

Jumpscares

‘Wat een perfecte horrorscène is, hangt af van het soort film. Fijn zijn goede jumpscares: dat je opveert van schrik. De allerbeste jumpscare vind ik nog steeds de scène in Jaws waarin een afgebeten hoofd door een gat in de boot naar buiten knalt. Fantastisch getimed, geweldig qua montage en geluidseffecten. Die scène is er op het laatste moment ingefietst, vanuit de gedachte: we moeten nog een écht schrikmoment hebben. Ik heb die film al tig keer gezien, ik wéét dat die scène erin zit en ik schrik me toch iedere keer weer een hoedje.

‘Er zijn verschillende films die om uiteenlopende redenen mijn favorieten zijn. The Texas Chain Saw Massacre uit 1974 vind ik nog steeds geweldig. Dat is een film die me nog altijd zeer verontrust. En dat is wat horror moet doen. Het is in alle opzichten een ongemakkelijke film. Hij is rafelig en hij schuurt. Heeft onaangenaam geluid en onaangename personages. Een soort primitief kunstwerk.

Beeld Filmstill The Texas Chain Saw Massacre

‘Je hebt psychologische horror en splatterhorror. Ik hou het meeste van films met een diepere laag. The Babadook bijvoorbeeld: een Australische film over een monster uit een kinderboek. Maar het Babadook-monster symboliseert ook rouw om een dode vader. Bij een film als The Babadook krijg ik kippenvel omdat hij zo creepy is en dat is gewoon een lekker gevoel. Ik kan nog steeds aan het schrikken gemaakt worden door films. Dat vind ik fijn: ik ben dus niet totaal afgestompt.

‘Ik vind psychologische horror interessanter dan splatter-horror. Toch hou ik ook wel van een achtbaanritje, op zijn tijd. In het splatter-genre zit de perfecte scène in Braindead, een vroege film van Peter Jackson. Een all-out zombie-film waarin de held de zombies te lijf gaat met een gemotoriseerde grasmaaier. Bloed en ledematen spatten in de rondte. Als de held daar doorheen is, draait hij zich om en dan stáát de helft nog. En dan gaat hij nog een keer terug. Dat is zó over the top, daar kan ik smakelijk om lachen.’

Jan Doense (1960) is filmproducent en festivalorganisator. Per 1 november is hij directeur van Film by the Sea. Daarnaast werkt hij aan een VOD-portal voor horrorfilms. Zijn bijnaam is Mr.Horror. Doense organiseert horrorevenementen zoals de Halloween Horror Show, komende nacht in Amsterdam en nog 23 andere steden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden