Mozart

Jammer dat bij de opname niet alleen de prettige rafelrandjes, maar ook de kwijnende lijnen zijn blijven staan

Rafelrandjes horen erbij als je naar een opname van historische instrumenten luistert. Ze geven je het gevoel dat je bovenop de musici zit, zonder tussenkomst van een poetsgrage technicus. Bij het Freiburger Barockorchester, een oudemuziekensemble dat zonder dirigent speelt, zit je op de eerste rang.

In de Pianoconcerten KV 453 en 482 van Mozart voel je de adem van de natuurhoornspelers langs je wang strijken. Hun nauwelijks zuiver te krijgen toon geeft de orkestklank een mooie, ruige sfeer. Kristian Bezuidenhout, begenadigd bespeler van de fortepiano, loopt zich al tijdens de orkestinleidingen warm voor de solopartijen verderop in het stuk. Verderop laat hij de toon van zijn Walterpiano uitgroeien tot een soevereine persoonlijkheid, maar het orkest houdt geen gelijke pas. Er komen deukjes in het tempo en de spannende lijn verslapt - risico van het spelen zonder dirigent. Jammer dat bij de opname niet alleen de prettige rafelrandjes, maar ook de kwijnende lijnen zijn blijven staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden