Mozart die klinkt als een jazzsolo

Muziek..

Hoe Thierry Fischer Beethoven dirigeert, weten ze in Ierland beter danbij ons. Als chef-dirigent van het Ulster Orchestra bracht Fischer er tweejaar geleden alle symfonieën van Beethoven in Belfast. Nu kreeg Fischerde kans zijn Beethoven te laten horen in de Zaterdagmatinee. De inNederland opgeleide Zwitser tekende voor een energieke uitvoering van deTweede Symfonie en liet daarin vooral Beethovens ongeduldigevernieuwingsdrang horen. Alsof Beethoven in het diplomatenklasje van deWeense klassieken gierend van de zenuwen zat te wippen op zijn stoel, zowoest tolden de loopjes aan het slot, terwijl Fischer de blazers alleruimte gaf om te schitteren.

Net als destijds in Belfast combineerde Fischer Beethovens TweedeSymfonie met Mozarts bezonken Klarinetconcert. De veelzijdige jongeklarinnetist David Kweksilber liet er zijn licht op schijnen. Het mooistlukte hem het openingsdeel waarin hij het hoge en het lage register vanzijn instrument als operapersonages tot elkaar liet spreken. Dat Kweksilbergangmaker is van jazz-impro formaties als de Beau Hunks, de New CoolCollective Big Band en zijn eigen Kwektet bleek uit zijn alternatievelezing van een solocadens in het langzame middendeel, die klonk alsofMozart even het Bimhuis binnenliep.

Materiaal uit dit Adagio van Mozart kwam terug in het nieuwe werk datGilius van Bergeijk in opdracht van de matinee voor Kweksilber componeerde.Als een soort anarchistische Satie van de Haagse School, geniet VanBergeijk een reputatie als meedogenloos verknipper van gerespecteerdemeesterwerken. In Grotesque monochrome voor klarinet en orkest worden VanBergeijks vrij dunne ideeën overschaduwt door de noten van Mozart die hijheeft ingelast. Het verknippen levert op zijn best een glimlach op, maarBeethoven heeft meer muzikale humor. Wel gaf Van Bergeijk Kweksilber degelegenheid alle kanten van zijn musiceren te laten horen. Het deed vooralverlangen naar meer improvisaties van Kweksilber en minder noten van VanBergeijk.

Van heel ander kaliber waren de wringende klanken in Printemps van OttoKetting. Een rijp en bezonken werk waarmee Ketting een in 1980 begonnencyclus van vier jaargetijden afsloot. Printemps is als diepgravendebezinning op de muzikale helden van Kettings jeugd buitengewoon geslaagd.Flarden uit Alban Bergs Vioolconcert en een paar noten uit Ravels Pianotriozijn opgenomen in een eigen betoog. De bewogenheid ervan doet denken aande componist waarmee Ketting vroeger cognac dronk in München: KarlAmadeus Hartmann.

Huib Ramaer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden