Film

Mothering Sunday excelleert als zintuigelijke, sensuele ervaring ★★★★☆

De gelijknamige roman van Graham Swift uit 2016 is met zorg en aandacht voor detail verfilmd.

Berend Jan Bockting
Mothering Sunday Beeld
Mothering Sunday

Olivia Colman speelt in het verfijnd vertelde en krachtig gespeelde drama Mothering Sunday een bescheiden bijrol, waarin ze een groot deel van de speelduur zwijgt. Onzichtbaar, eigenlijk. Tot ze opeens niet meer zwijgt en de grote pijn waaraan haar personage jaren geleden ten onder is gegaan op imponerende wijze openbaart.

Dat zelfs zo’n bijpersonage in een zijdelingse vertakking van het hoofdverhaal wordt gespeeld door een vrouw die zo onderhand de nieuwe grande dame van het Britse acteursgilde mag worden genoemd, en dat Colman ondanks haar beperkte tijd op het witte doek erin slaagt de film voor even compleet naar haar hand te zetten, tekent de zorg en aandacht voor detail waarmee de roman van Graham Swift uit 2016 is verfilmd.

Mothering Sunday speelt zich af op één warme lentedag in 1924. De Eerste Wereldoorlog werkt voelbaar door in het huis van de aristocratische familie Niven (Olivia Colman en Colin Firth), zonder dat daar hardop over wordt gesproken. Jane Fairchild (de Australische Odessa Young, in haar sterkste rol tot nu toe), de huishoudhulp met schrijversambities en het echte hoofdpersonage in dit verhaal, krijgt die dag vrij en besteedt haar tijd aan een bezoek aan haar minnaar Paul (Josh O’Connor, evenals Colman uit The Crown). Deze Paul komt uit een gegoede familie en staat op het punt te trouwen: een affaire met een dienstmeisje moet koste wat het kost verborgen blijven.

De verboden liefde prikkelt Janes fantasie en verlangen. Op vanzelfsprekende wijze laten scenarist Alice Birch en regisseur Eva Husson Mothering Sunday grotendeels afspelen in haar gedachten. Zo ontpopt de film zich tot een intelligent en sensitief bouwwerk van flashbacks en flashforwards, waarbij de makers steeds nieuwe visuele manieren ontdekken om duidelijk te maken dat we naar háár – al dan niet ingekleurde – gedachten kijken. Zelfs het wrijven in as van een sigaret op papier activeert al een herinnering.

Die gevoelige, fijnzinnige filmstijl doet onder meer denken aan de sterke tv-adaptatie van Sally Rooneys Normal People, waarin de verholen aantrekkingskracht ook met zo’n messcherp oog voor detail werd verbeeld (Alice Birch bewerkte beide romans tot scenario). Mothering Sunday excelleert in die zin als zintuigelijke, sensuele ervaring. Kijk hoe precies een enkel streepje zonlicht over haar ogen schijnt, terwijl ze in haar eerste herinnering naakt met Paul in bed ligt. Zie de grote close-up van een korte glimlach. De aandacht waarmee hij haar jurk opent, knoopje voor knoopje. Haar beenhaartjes in het licht. Wat druppels bloed in de lakens als teken van haar aanwezigheid. Aandachtige seks, ook. Wat zien we dat weinig, in films, en wat zegt ook een vrijpartij hier veel. Zíj bepaalt het tempo, alsof ze binnen de kaders van hun geheim een grote, zelfverzekerde vrijheid ervaart.

Natuurlijk volgt uiteindelijk de onvermijdelijke pijn – Colmans personage is hier niet de enige met groot verdriet. Maar wat wordt alles dat daaraan vooraf gaat mooi en groots gevierd.

Mothering Sunday

Drama

★★★★☆

Regie Eva Husson

Met Odessa Young, Josh O’Connor, Olivia Colman, Colin Firth.

110 min., in 41 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden