Review

Mosquito laat zich begeleiden door tribale wereldbeats

Als beeldend kunstenaar is de Angolees Nástio Mosquito nogal een disciplinehopper. In musea wereldwijd was zijn werk te zien: videokunst, performance en theatrale voordrachten over Afrikaanse stereotypen en de vreemde geschiedenis van zijn land.

De plaat van de multimediale kunstenaar uit Luanda klinkt niet eens ontoegankelijk, wat je misschien zou verwachten. Mosquito laat zich begeleiden door tribale wereldbeats en elektronische dance, waarin heel veel Brazilië zit, bossanova en cumbia. Je moet als luisteraar even werken voor Se Eu Fosse Angolano, want zomaar wat wereld- en dancedeuntjes maakt Mosquito nu ook weer niet. De overdreven gearticuleerde theaterstem van Mosquito moet je liggen, bijvoorbeeld in een weemoedig en politiek geladen lied als Demo Da Gracia, waar nostalgische accordeon en tokkelgitaren spelen naast doorgeladen pistolen. In het titellied schakelt Mosquito tussen harde hiphop- en dancebeats, berustende mannenkoorzang en een schreeuwende demonstratieleider (of oproerpolitie?) door een megafoon. Existo is een schrijnend existentiële en psychedelische klaagzang.

Mosquito heeft iets te vertellen, dat is duidelijk, op een intrigerend kunstplaatje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden