Komedie

Moordwijven

Reeks kluchtige observaties

Terwijl de hoofdpersonen Kitty, Estelle en Nicolette op de Amsterdamse Wallen naar een huurmoordenaar zoeken, begint het in de gracht naast de parkeerplaats vreemd te borrelen. Even lijkt de verminkte duiker uit Amsterdamned in Moordwijven zijn terugkeer te beleven. Maar al snel blijken de zuurstofbellen afkomstig te zijn van de eigenaar van de auto die door Kitty met haar knalroze Hummer zomaar de gracht is ingeduwd. De man klautert de kant op, en baf! - een autodeur raakt hem vol in het gezicht. Opnieuw kukelt de sukkelaar in het donkere water.


Deze scène typeert het werk van Dick Maas, de specialist in droge, simpele humor. De lach zit bij Maas in knullige, slapstick-achtige situaties en eenvoudige tegenstellingen. Een oude opa die met zijn rolstoel voor de trein komt, politiemannen die liever in vakantiefolders bladeren dan in rapporten, of een verminkt lijk dat op het glazen dak van een rondvaartboot dondert - doorgaans gaan de grappen gepaard met wrange stekeligheden.


Moordwijven, Maas' achtste speelfilm, is een satire op de hedendaagse consumptiemaatschappij. De drie miljonairsvrouwen Kitty, Estelle en Nicolette leiden een welvarend bestaan. Hun enige zorg is de strijd tegen het ouder worden. Een bezoek aan de plastisch chirurg is in dit universum net zo vanzelfsprekend als een knipbeurt bij kapper.


Het kabbelende bestaan wordt doorbroken wanneer Kitty vermoedt dat haar echtgenoot vreemd gaat. Verveling en hebzucht drijven de dames ertoe een plan te beramen: de overspelige echtgenoot moet dood.


De uitvoering van de moord geeft Maas de ruimte zijn moppentrommel flink open te trekken. In een reeks scènes ontvouwt de 56-jarige regisseur een wereld zonder tederheid of romantiek. Door het uitgekiende camerawerk van Guido van Gennep oogt deze Glamourland zonder nooduitgang als een zuurstok met overdadig veel dubieuze kleurstoffen - een bewust aangezette stijl die in het acteren van Bracha van Doesburgh, Hadewych Minis en Sanne Wallis de Vries is doorgezet, waarbij opvalt dat de oneliners van comédienne Wallis de Vries net iets te vaak zonder resultaat neerploffen.


In Moordwijven heeft de dood geen betekenis. Een sterfgeval zorgt hier voor overlast en oponthoud, en doet vooral de brandende vraag opkomen welke outfit nu weer moet worden aangeschaft. Van liefde is helemaal geen sprake. Wat mensen bindt, is geld danwel seks. De enige man met een gevoelige inborst, is een huurmoordenaar (Kees Boot) met een misvormde kop.


Het is Maas' verdienste dat deze optelsom van zwartgalligheid nooit in cynisme vervalt. Aan de andere kant wordt Moordwijven ook niet meer dan een kluchtige observatie van de nieuwe miljonairs. De kwaliteit van de film steunt op ouderwetse kluchtconventies zoals persoonsverwisselingen, pikanterieën en het te kijk zetten van wat eens de gegoede burgerij werd genoemd.


Moordwijven is bij vlagen amusant. Maar de film doet vooral verlangen naar een Maas-regie waarin het vakmanschap en de afwezigheid van moralisme meer bieden dan aardig vertier.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden