Moordlust schuilt in ons allen

'En dan snij ik je handen eraf, zo. En je hoofd. En je piemel, die is zacht, dus dat gaat makkelijk.' Uitdagend zet Jeroen Willems opnieuw zijn mes in de rode kool....

Als verveelde jongens hangen Jeroen Willems en Peter Paul Muller in hun smalle badkuipen die net zo goed als doodkist dienst kunnen doen. Tussen hen in ligt een weelderig stilleven van groente opgetast. Muller maakt een schietbeweging naar zijn buurman. Die heeft geen zin om mee te doen, en meteen heb je de poppen aan het dansen.

Zachtjes begint Willems zijn vriendje te jennen. Als hij hem nou eens in brand steekt waardoor zijn velletje zwart wordt en loslaat? Genietend trekt hij een blad van een rode kool. We genieten huiverend mee: ook wij verlustigden ons ooit aan zulke gruwelverzinsels.

Dat agressie iets menselijks is, dat moordlust in ons allemaal huist, maar dat we de maat uit het oog zijn verloren, wil Hollandia-regisseur Johan Simons met Bloeddorst duidelijk maken. En dat lukt die twee lamlendige jochies met hun kinderlijke, perfect gedoseerde taal het eerste half uur moeiteloos. Muller spant zijn armen in aandoenlijk jongensachtige krachtpatsersposes, en bazig tuigt hij zijn maatje op als soldaat met koolbladeren en wortels.

Maar als alle groente aan bod is geweest, raakt de lol er af. Zeker nu ze hun toevlucht nemen tot literaire teksten: Vondels Gijsbreght en Shakespeare's Macbeth. Bovendien vervallen de acteurs in herhaling: de stamelende jengelstem van Willems, het niet-begrijpende grapgezicht van Muller. En voor je het weet is de fascinatie van het begin verdwenen.

Jammer, want het idee om geweld in suggestieve beelden te vatten, deugt. Zeker nu dat wordt afgewisseld met troostrijk Monteverdi-gezang. Aan het slot veren we op als het beruchte gesprek tussen Karremans en Mladic een absurd tintje krijgt: de acteurs zitten voor een gekantelde televisie waaronder een dode hond ligt en lezen sec de ondertitels op. Een stuk wit papier dient als sigaar én als borrelglas. Daar sluit de cirkel zich: kinderspel en gruwelen gaan arm in arm.

Wie het over oorlog en geweld wil hebben, zadelt zichzelf op met een bijna ondoenlijke opdracht. Hoe wil je een publiek nog raken dat zijn buik vol heeft van verwoeste steden, verminkte lijken en wat niet al? Des te meer indruk maken deze twee spelers, onbedaarlijk in de weer om te laten zien hoe groot de menselijke geldingsdrang is en welke afgrijselijke gevolgen dat heeft. Waren ze maar blijven vertrouwen op hun eigen fantasie, dan hadden Shakespeare en Vondel geen roet in het eten hoeven gooien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.