Boekrecensie Olivier Adam

Mooie maar inktzwarte roman, met toch een sprankje hoop (vier sterren)

Inktzwarte roman van Olivier Adam.

 Olivier Adam: Kliffen

Uit het Frans vertaald door Kiki Coumans.

Uitgeverij Vleugels; 162 pagina’s; € 20,10.

Van Olivier Adam (1974) was tot voor kort maar één boek in het Nederlands vertaald, tien jaar geleden alweer. Begrijpelijk. Adam schrijft het omgekeerde van feelgoodromans en die zijn lastig te verkopen. Toch is hij in Frankrijk succesvol, als romancier, kinderboekenschrijver en scenarist. Terecht. Geen gepsychologiseer in zijn boeken, zijn stijl is rechttoe, rechtaan. Geen wonder dat hij wordt vergeleken met Raymond Carver. Ook bij Adam wordt de lezer overvallen door een soort treurnis. Kinderen groeien op in grauwe buitenwijken, vaders zijn afwezig, moeders proberen uit hun leven te ontsnappen, en bij dat alles veel alcohol, sigaretten en uitzichtloosheid.

Kliffen, glashelder vertaald door Kiki Coumans, gaat over een gezin dat uit elkaar valt na de zelfmoord van de moeder. Aan het begin is hoofdpersoon Olivier terug in Etretat, waar zij zich twintig jaar eerder van de rotsen heeft gestort. Hij was toen 11, zijn broer Antoine een jaar of twee ouder. Nu probeert hij zich de tijd te herinneren van voordat zijn moeder depressief werd, de tijd waarin hij nog kind was. De tijd erna herinnert hij zich maar al te goed. De zin: ‘We waren dertien, veertien of vijftien, en onze ogen glinsterden van de drank’ zou een goede samenvatting zijn. Hangen met een groepje vrienden, muziek luisteren, blowen, neuken in de bosjes, tafelvoetbal spelen: zo brengt hij zijn tijd door. Al die tijd zijn Olivier en zijn broer onafscheidelijk. Totdat ook die verdwijnt.

In Kliffen is het Olivier gelukt om ondanks zijn angstaanjagende, gewelddadige vader, de verdwijning van zijn broer en de zelfmoorden om hem heen – zijn moeder is niet de enige –, verliefd te worden op een meisje en met haar een kleine maar veilige haven te scheppen waar hun dochtertje kan opgroeien. Toch een sprankje hoop dus in deze mooie maar inktzwarte roman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden