Mooie-benenschoenen

Alles voor de mode

Foto de Volkskrant

Zolang ik me kan heugen, was er altijd wel een kledingstuk waar ik reikhalzend naar uitkeek.

Zo ook, reeds als kind, keek ik uit naar lichtvoetiger schoeisel. Zoals Kees de Jongen voor zijn zwembadpas gymnastiekpantoffeltjes begeerde, zo liep ik rond met lood in mijn molières. Toegegeven: Kees' ouders waren arm, de mijne well to do, maar bij mijn pleegfamilie in de provincie was schraalhans keukenmeester: er was geen behoorlijke schoenenwinkel te bekennen! Ik telde de dagen tot het weekeinde in Amsterdam. Na alle schoenenwinkels te hebben afgelopen, vonden mijn moeder en ik eindelijk de flatjes waarop Brigitte Bardot door St.-Tropez paradeerde. Peilloos geluksgevoel beving me. Maar dat gevoel was van bedroevend korte duur. Want steeds opieuw doemde er iets anders op van mijn hebberige gading, zoals toen we met vakantie in San Remo waren: die kekke kleppertjes waarop alle Italiaanse meisjes klepperden. Vooruit dan maar weer, verzuchtte mijn moeder in die ene dure winkel. Ze kende haar pappenheimer. Geen ontevredener gelaatsuitdrukking dan die van een puber die haar zin niet krijgt.

Daarna moest ik per se queenies hebben, rood, met hakjes en een bandje waarop Spaanse danseressen stampen. Tegenwoordig heb je daar een Spaanse winkel voor, maar in de grijze jaren vijftig was het afzien.

Tot op het Koningsplein een opwindende schoenenwinkel verrees: De Lange. Zo heette ook het echtpaartje dat de winkel dreef en dat er uitzag als een tweeling. Om beurten - soms ook tegelijkertijd - posteerde de eigenaar en zijn al even kleine gemalin zich glimlachend in de deuropening, ook in de winter. Het verhaal ging dat het personeel werd ingepeperd nooit een klant de deur uit te laten gaan zonder minstens één paar schoenen.

Nou, dan waren ze bij mij aan het goede adres. Vanaf het moment dat ik mijn eigen geld verdiende, heb ik er heel wat paren 'mooie-benen'-schoenen gekocht: diep gedecolleteerde pumps met stilettohakken.

In mijn geheugen gegrift - en in mijn voeten - staat mijn grootste faux pas: echte Chanellen. Niet alleen waren ze peperduur, ik kon er nauwelijks op voort. Zeker niet tijdens uitputtend sightseeën door Maastricht, waar het cabaretgroepje waarvan ik destijds deel uitmaakte 's avonds optrad.

Toch kwam mijn aankoop me nog enigszins van pas. Toen na afloop aan de bar van het hotel een van mijn mannelijke collega's (de leukste) me in mijn oor had gefluisterd: 'Ik wil met je naar bed', hield ik, eenmaal op onze zondige kamer, tijdens het uitkleden de Chanelletjes nog even aan. Mijn blaren tintelden, maar o, wat had ik mooie benen.

Annemarie Oster is actrice en columniste van de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.