DANSRECENSIEMonuments in Solitude

Monuments in Solitude is een eerlijke momentopname van hoe het dansers-in-quarantaine vergaat ★★★☆☆

Monuments in Solitude gunt ons een inkijkje in de binnenwereld van de dansers, in negen ‘dagboekfragmenten’. 

Danseres Liza Wallerbosch in haar solo tijdens Monuments in Solitude.Beeld Andreas Terlaak

Het oogt bijna of ze uit een ei kruipen, kwetsbaar maar krachtig, voorzichtig en verstild in hun motoriek maar hongerig naar publiek. Zo voelt een danser zich dus, na weken van isolement, afgesloten van collega-dansers, choreografen en podia. Weg boost, weg synergie. Teruggeworpen op zichzelf. Voor het eerst mogen ze zich weer voorzichtig warmen aan de aanwezigheid van een handvol toeschouwers en een paar lichtspots. Laagje voor laagje werpen ze de beperking van zich af in solo’s, gemaakt tijdens de quarantaine, in de fris geverfde studio’s van het nieuwe huis van Conny Janssen Danst op Katendrecht. Met weinig meer dan muziek op band, gordijnen en wit licht.

Artistiek leider Conny Janssen vertelt vooraf dat ze zich zorgen maakte om het effect van de lockdown op haar jonge dansers, die doorgaans 24 uur per dag met dans bezig zijn en niet zelden uit het buitenland komen. Ze verdeelde beide studioruimten en zeven weekdagen in blokken en gaf iedere danser de opdracht een solo te maken over hun emoties.

Daarmee gunt Monuments of Solitude ons een inkijkje in de binnenwereld van dansers, tijdens negen korte, in dans geschreven ‘dagboekfragmenten’. Allemaal leggen ze zich in het begin fysieke beperkingen op. Danser Hiro Murata verstopt zijn handen in zijn zakken. Hoe zeer ze ook mee willen swingen met zijn jazzy uitslaande benen en de golfslag door zijn torso, hij houdt ze gevangen. Daardoor krijgt zijn soepele beenmotoriek alle aandacht. Maar je leest ook de schroom van ‘geen handen uit de mouwen kunnen steken’, geen verantwoordelijkheid durven nemen.

Liza Wallerbosch gaat letterlijk gebukt onder haar ervaringen, ze torst dagboeknotities mee op haar gekantelde rug. Eenmaal afgeworpen beuken haar wegtrekkende armen en benen in herhaling tegen onzichtbare grenzen op. Op het laatst schreeuwt ze het woordeloos uit. Bevrijd is ze nog niet.

Ook Mariko Shimoda is in haar solo 1711 eerlijk en openhartig: over het kersverse moederschap, waaraan ze heeft moeten wennen. In het begin voert ze routineus en afstandelijk verzorgende en wiegende bewegingen uit; op band horen we een baby kirren. Kinderlijf en moederlichaam passen nog niet soepel in elkaar. Langzaam wordt de motoriek liefdevoller. De korte glimlach aan het slot voelt bijna als doorbraak.

Danser Remy Tilburg in zijn solo tijdens Monuments in Solitude.Beeld Andreas Terlaak

Yanaika Holle vouwt haar lichaam op tot liggende sculptuur. Haar gestrekte benen en tenen willen ontsnappen; haar handen en armen houden ze tegen. Wel rolt ze om, als een kogeltje dat niet afgeschoten wordt. Terwijl Remy Tilburg juist weer soepel en krachtig herrijst uit zijn grondhouding. Prachtig hoe hij iedere spiervezel in zijn schouder en rug wakker laat worden.

En zo biedt Conny Janssen Danst met Monuments in Solitude een eerlijke momentopname. Tel de woorden ‘moment’ en ‘nu’ bij elkaar op en je krijgt ‘mo-nu-ment’: bewegende standbeeldjes om te zien hoe het dansers-in-quarantaine vergaat. Best beklemmend.

Monuments of Solitude ★★★☆☆

Dans

Solo’s door dansers van Conny Janssen Danst, 10/6 Huis Conny Janssen Danst, Rotterdam. Aldaar t/m 28/6 (uitverkocht). 8/9, Toneelschuur Haarlem. Online tijdens Rotterdamse Dakendagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden