Mono

Twee weken geleden heeft Maarten van Rossem in deze krant een column geschreven onder de titel 'Een monoculturele samenleving'...

Hij had het over de dominante Nederlandse cultuur en dat Nederland geen multiculturele samenleving was. En dat de invloed van de minderheidsculturen op de Nederlandse cultuur viel te verwaarlozen. Hij geeft ook een goedkoop voorbeeld als bewijs: kijk, het aantal Nederlanders dat zich bijvoorbeeld tot de Islam bekeert, is niet groot.

Hij waarschuwde de minderheden niet in de formule van de multiculturele samenleving te geloven. Als de minderheden dat inderdaad zouden geloven, dan veroordelen ze zich tot een armzalig bestaan in de marge van de

Nederlandse samenleving. Discussie gesloten, je moet je assimileren.

Hij zegt het niet, maar je hoort het hem fluisteren: geef je over. Je cultuurtje wordt toch opgegeten door de dominante cultuur.

Wat hij over de multiculturele samenleving zegt, is niet nieuw. Een paar maanden geleden gafprofessor Zizek, een Amerikaanse filosoof, een lezing op de universiteit van Nijmegen. Hij noemde de multiculturele samenleving de ideologie van het kapitalisme. Hij zei dat het globaliseren van de wereldeconomie een nieuwe onderklasse creëerde. En dat de migrant symbool voor het nieuwe proletariaat was. Hij zei het niet, maar je hoorde het hem fluisteren: 'Immigranten aller landen verenigt u.'

Met professor Zizek bereik je niets. Maar Maarten van Rossem misleidt je ook.

Assimileren: iets dat nieuw en vreemd is opnemen, in zich op laten gaan. Van Dale maakt het er niet duidelijker op.

Wat betekent assimilatie in de praktijk? Waarom zegt Maarten van Rossem dat de invloed van de minderheidsculturen op de dominante Nederlandse cultuur valt te verwaarlozen?

De cultuur van de vreemdelingen die een land binnenkomen, verdwijnt niet. Hun cultuur gaat op een onaanwijsbare manier ergens in het weefsel van de dominante cultuur zitten.

Door de eeuwen heen is de Joodse cultuur ook niet opgegeten door de Nederlandse cultuur. Bovendien zijn er ook niet zoveel Nederlanders die tot het jodendom zijn bekeerd, maar toch zijn de joden overal aanwezig, in Den Haag, bij Heineken, bij Shell, en in de Volkskrant.

Het boekenweekgeschenk van 1998 werd geschreven door Arnon Grunberg bijvoorbeeld. Hij is een Nederlander met een joodse cultuur op zijn rug. Als wat de joden met hun cultuur gedaan hebben 'zich overgeven' heet, dan luister ik wel naar Maarten van Rossem.

Harry Mulisch is de zoon van een Tsjechische vluchteling. Wie durft te zeggen dat de cultuur van de grootmoeder en de grootvader van Harry Mulisch geen invloed op de Nederlandse cultuur heeft gehad? Vele jaren moeite voor niets? Mulisch heeft zich overgegeven, ineens bloot en blanco in de zee van de Nederlandse taal gesprongen? Als wat Harry Mulisch met zijn cultuur gedaan heeft 'zich overgeven' heet, dan doe ik dat ook graag.

Kijk eens naar een Perzisch tapijt. Al die magische figuurtjes die je ziet, zijn allemaal terug te vinden in de cultuur van de verschillende volkeren die of met geweld, of met vrede het vaderland binnen zijn gekomen. Als een multiculturele samenleving in dit land niet mogelijk is, wil ik assimilatie op die manier begrijpen.

Nee. ik geef me niet over. Ik probeer zelfs mijn wortels beter dan ooit te leren kennen. Meneer van Rossem, ik wil eens mijn Perzische tapijt op uw gras uitrollen.

Kader Abdolah

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden