Monoloog van de moeder van een moordenaar

Om met haar lot - de moeder van een moordenaar te zijn - in het reine te komen, overdenkt Selma Pieters haar leven....

Kees Beekmans

Het is een riskante vorm voor televisiedrama - de monoloog moet blijven boeien want iets anders is er niet. Selma begint met haar jeugd, vertelt over haar vader en haar moeder, over haar eerste liefde, haar tweede liefde (die de vader van haar zoon wordt) en haar derde liefde. Juist als ze begint te begrijpen 'hoe het leven geleefd moet worden', zo rond haar veertigste (ze is dan net beëdigd als advocaat), blijkt haar zoon samen met een vriend een moord te hebben gepleegd. Dan ziet Selma in de spiegel niet meer zichzelf, maar de moeder van een moordenaar.

Op zeker moment begint Selma te irriteren en die irritatie, eenmaal aanwezig, verdwijnt niet meer. Een vrouw, of man, die langer dan een half uur moeite doet zich goed te houden, vochtige ogen, trillende lip, net niet in huilen uitbarst, die vraagt veel van het geduld. Zeker als je door begint te krijgen dat die moeder alleen maar over zichzelf praat. Heeft ze eigenlijk wel oog voor haar zoon?

De spanning zit 'm in de vragen: waarom heeft haar zoon een moord gepleegd? Draagt zij daar als moeder schuld aan? Wordt zij terecht gezien als 'de moeder van een moordenaar'? Selma vindt een antwoord op die vragen, maar het is een antwoord dat haarzelf vrijpleit. Gaandeweg wordt duidelijk dat haar egocentrisme, waarvan ze zich niet bewust lijkt, ook een rol moet hebben gespeeld.

Moeder van een moordenaar is gebaseerd op feiten. Juni 1996 publiceerde Frénk van der Linden in NRC Handelsblad in de reeks 'geloof, dood, liefde' een interview met Alda Verstappen-Peters. Zij was de moeder van zoon Sannie, die als lid van de bende van Venlo was veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. 'Toen ik dat interview las, kreeg ik datzelfde gevoel', aldus regisseur Floor Maas. 'Natuurlijk is het moeilijk voor haar, maar voor haar zoon toch ook? Daar heeft ze het niet over. Je krijgt de indruk dat als ze zich werkelijk zou afvragen wat haar aandeel in zijn misdaad was, ze dan ten onder zou gaan. Ze durft die vraag niet onder ogen te zien omdat ze eronder zou bezwijken.'

Interviewer Frénk van der Linden toont zich tevreden met de film. Hij voerde veel gesprekken met de moeder van Sannie. 'Floor, de regisseur, heeft bijna exclusief de nadruk gelegd op de worsteling van de moeder met zichzelf, dat was één kant van het interview. Maar ik denk wel dat ze daarmee een wezenlijk aspect van de moeder geportretteerd heeft.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden