columnbor beekman

Mondkap in de bioscoop? Doe als de Italianen

Mijn record, bij het meten van de lichaamstemperatuur op het filmfestival van Venetië: 37,7 graden, gemeten op het voorhoofd, met een thermopistooltje. 

Dat sloeg tegelijk slechts 36,5 graden uit op mijn pols, wat enige verwarring veroorzaakte bij de adequaat bewapende politie-eenheid die de festivaltoegang bewaakt. Daar bij de opgang van dat ene drukbezochte strandtentje, waar de Italianen al vanaf elf uur ’s ochtends hun Spritz Aperol drinken en de plaatselijke jeugd zeker geen social distance-trauma oploopt.

‘Il sole’, mompelde ik van onder mijn mondkap, ter verklaring.

De agenten keken streng en versperden de doorgang. Voor drie minuten dan, tot de temperatuur van mijn voorhoofd, eenmaal uit de zon, gedaald bleek tot een schappelijke 37 rond. Voor de zekerheid drukte de agent z’n meetapparaatje nog eens tegen de hoofdhuid, alsof het een infraroodinjectie betrof. Toen ook dit geen verhoging verried, was ik weer vrij. Prego. Grazie.

In een normaal filmjaar kun je uit het geluid in de zaal opmaken hoelang zo'n festival in Berlijn, Cannes of Venetië al bezig is.

Bevinden we ons in de eerste week? Er klinkt een gewijde stilte, voorafgaand aan de vertoningen. Week twee? Dan luisteren we naar een symfonie van hoestjes; hinderlijk als de filmmaker in kwestie op de kracht van beeld vertrouwt en scènes niet dicht smeert met muziek. De festival flu – al ver voor corona een begrip - steekt onvermijdelijk de kop op zodra mensen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bijeengepakt in zalen verkeren. 

Maar nu dus niet. In Venetië blijft het opvallend stil gedurende de voorstellingen. Ook in die tweede week. De verplichte mondkap lijkt sowieso één virus te vellen. 

Het festival is er allereerst om films te zien, maar deze editie dient ook een uniek gezondheidsexperiment, waarvoor wij (enkele duizenden bezoekers) vrijwillig als proefkonijn dienen: de bioscoopcoronaroulette.

De Italiaanse zalen mogen halfvol, véél meer capaciteit dan nu toegestaan in de Nederlandse theaters. Maar door slim te verdelen, blijft direct voor, achter en naast iedere plek steeds een zetel leeg. Goed, een enkele Italiaan smokkelt en trekt het verplichte kapje onder de neus zodra het zaallicht dempt, om zo iets vrijer te ademen, verder lijkt de aerosolenuitstoot beperkt.

Werkt het? De Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica heeft nog geen één besmetting gemeld. Wat dat zegt, weten we over een goeie week, als de weer over de wereld uitgezwermde bezoekers hun testresultaten zien.

De Belgen stappen deze week al over op het Italiaanse model; hun minister van Cultuur schroeft de dekkingsgraad in de bioscoopzalen op tot wel 60 procent. De mondkapplicht gold al, bij onze buren. 

Nederland moet snel volgen, wil ons vlechtwerk van filmhuizen, -theaters en megabioscopen overeind blijven. Liefst met mondkapclausule - de films worden er heus niet slechter van.

Een doodsteek voor de popcornindustrie, dat wel. Maar een samenleving die nertsenfokkers compenseert, komt er ook wel uit met handelaren in gepofte mais. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden